Αρχείο για Νοέμβριος 2008

28
Νοέ.
08

Τι θυμήθηκα πάλι…

original photo by Foxtongue

original photo by Foxtongue

Σήμερα το πρωί πριν έρθω στο γραφείο, πέρασα από τη γιαγιά να την δω λίγο. Μόλις άνοιξε την πόρτα και με είδε, σαν να φωτίστηκε το πρόσωπό της και σε μένα λες και πάτησες ένα μαγικό κουμπί που με γύρισε σχεδόν 30 χρόνια πριν…

Το σπίτι της γιαγιάς και του παππού πάντα είχε τη δική του μυρωδιά. Συνήθως μύριζε καμένη ζάχαρη από τα γλυκά που έφτιαχνε η γιαγιά ή ψημένη ζύμη από τις πίτες που συχνά πυκνά μας ετοίμαζε. Στην κρεβατοκάμαρά τους δε, μύριζε το aftershave του παππού, μια μυρωδιά που όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν θα φύγει ποτέ από τα ρουθούνια μου.
Όταν γεννήθηκα και μόλις 40άντησα, η μάνα μου έπρεπε να γυρίσει στη δουλειά της και ο πατέρας μου είχε προ ημερών τελειώσει την δική του άδεια. Έτσι λοιπόν, πήγαινα πακέτο κάθε πρωί στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς. Με έπαιρνε ο πατέρας μου από την κούνια μου, με τύλιγε σε μια κουβέρτα, με πέταγε στον ώμο του και κατ’ ευθείαν με τ’ αυτοκίνητο στη γιαγιά. Αυτό γινόταν μέχρι και την 1η δημοτικού. Ακριβώς η ίδια διαδικασία. Με τις πυτζάμες ακόμα, τύλιγμα στην κουβέρτα, πέταγμα στον ώμο του πατέρα μου και πάει λέγοντας.
Κάποιες φορές βέβαια, κοιμόμουν εκεί τα βράδια. Ιδίως όταν ήμουν άρρωστη, και αρρώσταινα πολύ συχνά ως παιδί. Φοβόντουσαν να με μεταφέρουν από το ένα σπίτι στο άλλο άσε που οι γονικές άδειες ήταν εξαιρετικά δύσκολες τότε. Στην κρεβατοκάμαρα του παππού και της γιαγιάς υπήρχε ακριβώς δίπλα στο κρεβάτι τους μια πολυθρόνα -κρεβάτι. Είχε και ξύλινα μπράτσα, οπότε αυτόματα γινόταν παιδική κούνια όποτε την άνοιγαν. Η πολυθρόνα ήταν στην πλευρά της γιαγιάς. Υπήρχε λοιπόν μια διαδικασία, που επαναλαμβανόταν για αρκετά χρόνια: μου έστρωνε η γιαγιά το κρεβάτι, χωρίς σεντόνι παρακαλώ γιατί αργούσε να ζεσταθεί και κρύωνα , μόνο κουβέρτα πάνω και κάτω. Βουτούσα κυριολεκτικά μέσα στα σκεπάσματα, στεκόταν η γιαγιά από πάνω μου και μου τίναζε την κουβέρτα, σαν να την ξανάστρωνε, 2-3 φορές. Κάθε φορά γελούσα πολύ, δεν ξέρω γιατί μου δημιουργούσε τέτοιο αίσθημα ευτυχίας… Μετά, φυσικά, με σταύρωνε για να έχω ήσυχο ύπνο, και ερχόντουσαν κι εκείνοι να ξαπλώσουν με τον παππού στο κρεβάτι τους. Για να με πάρει ο ύπνος η γιαγιά περνούσε το χέρι της μέσα από τα καγκελωτά μπράτσα της πολυθρόνα, και δεν μου το άφηνε μέχρι να με πάρει ο ύπνος, όση ώρα κι αν χρειαζόταν. Πολλές φορές περνούσε ολόκληρο βράδυ χωρίς να αλλάξει πλευρό, μόνο και μόνο για να μην μου αφήσει το χέρι.
Κάποιες φορές με έπιανε απίστευτη λογοδιάρροια πριν κοιμηθώ. «Παππού, αυτό» και «παππού εκείνο» και «γιαγιά, να σου πω;» και «ποιος θα μου πει παραμύθι» και διάφορα άλλα τέτοια. Έτσι λοιπόν, τις περισσότερες φορές, ξημερωνόμασταν μ’ εμένα στο διπλό κρεβάτι δίπλα στον παππού και τη γιαγιά στριμωγμένη στην πολυθρόνα-κρεβάτι, μήπως και καταφέρει τελικά ένα από τους 3 μας να κλείσει μάτι.

Πώς είναι δυνατόν, μου λες, όλα αυτά να χώρεσαν στο μυαλό μου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σήμερα το πρωί, με το που είδα τη γιαγιά να μου ανοίγει την πόρτα του σπιτιού της;…

Υ.Γ. Πρέπει να την πείσω να φτιάξουμε και φέτος μελομακάρονα, όπως πέρσι. Έτσι, να μυρίσει πάλι το σπίτι μέλι και καρύδια.

Καλό σαββατοκύριακο! Θα τα πούμε τη Δευτέρα 🙂

Advertisements
28
Νοέ.
08

Blogoδημιουργίες…

Γράφει η Chichipiru στο post της (με πορτοκαλί τα δικά μου σχόλια):

«Φύσηξε αέρας αλλαγής νέος αέρας στο μικρό μου μπλογκ. Το brief στη “διαφημιστική” <- εγώ ειμαι αυτή! δύσκολο: “δε μπορώ να σου πω τι σημαίνει chichipiru, ρίξε μια ματιά στις κατηγορίες που απροσάρμοστα μπαίνουν, δεν ξέρω αν για αυτά θα συνεχίσω να γράφω, όχι δεν έχω όρεξη να βγάζω τις πιο βαθιές μύχιες σκέψεις μου, ανάλαφρο είναι, βρες κάτι, ξέρεις εσύ, τη δουλειά σου θα σου πω;” και άλλα τέτοια ακατανόητα…» ω ναι…

Με αυτό το brief λοιπόν, ξεκίνησε η επίπονη (λέμε τώρα :P) διαδικασία σχεδιασμού του καινούργιου header της Chichipiru. Δεν μπορώ να πω, αποδείχτηκε πολύ καλή πελάτισσα. 3-4 δείγματα της έστειλα και διάλεξε χωρίς να παραπονεθεί καθόλου! Και ενθουσιάστηκε το πουλάκι μου και χάρηκα που χάρηκε! Αλλά την πάτησα, αγαπητοί μου. Της έταξα να της φτιάχνω κάθε μήνα και από ένα διαφορετικό. Και τώρα έχω δεσμευτεί, όπως καταλαβαίνετε, και τον λόγο μου πίσω δεν τον παίρνω. Το επόμενο project λοιπόν θα είναι Χριστουγεννιάτικο!

Α ναι, δεν σας είπα… με την Chichipiru γνωριζόμαστε από τη στιγμή που άνοιξα τα μάτια μου σ’ αυτόν τον κόσμο. Sisters by default δηλαδή… περίπου. Κάποιες φορές το να αποκαλείς και να νιώθεις κάποιον σαν αδελφό ή αδελφή σου, δεν προϋποθέτει να κυλάει το ίδιο αίμα στις φλέβες σας. Μεγάλη ιστορία…

Άντε, για μπείτε να δείτε αυτό που της έφτιαξα! Ελπίζω να αρέσει και σε σας. Και όπως της είπα και στο σχόλιο που της άφησα «να ‘ναι καλά ο συνάδελφος που μας διέθεσε τα τζάμπα vectorάκια!».Η σύνθεση όμως είναι δική μου, ε; Να είμαστε και δίκαιοι!

Καλημέρα 😀

27
Νοέ.
08

Το μακελειό στη Βομβάη…

… από Ινδούς bloggers.

* Mumbai Metblogs

* Peace – Progress – Equality

* Nashikkar fed up with Bangalore

* Mumbai Help

* Our Indian Odyssey

* Plan W

* Doc doc doc

* Just Pazz

* Eating out in Bombay

* Sachiniti

* Missing economy of words

* Chugging along

* Wisdom wears neon pyjamas

* R reflections

* Moksh Juneja

* POV

* RuneBlade

και πολλά ακόμα που μπορείτε να βρείτε με ένα απολό googlάρισμα. Κάποιες λίστες επίσης είναι αυτή κι αυτή. Ρίξτε τους μια ματιά, νομίζω πως θα βρείτε πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία & απόψεις από ανθρώπους που μένουν εκεί και ζουν την κατάσταση από πολύ κοντά.

Και μία σειρά από φωτογραφίες στο flickr.

27
Νοέ.
08

Paris-mania!

original photo by gadl

original photo by gadl

Τι γίνεται ρε παιδιά με το Παρίσι τον τελευταίο καιρό; Όπου γυρίσω, για το Παρίσι διαβάζω. Αφιερώματα σε blogs, ραδιοφωνικές εκπομπές, σχόλια, φωτογραφίες, ειδικές προσφορές από ταξιδιωτικά γραφεία… Parismania κανονική!

Ε, εδώ που τα λέμε, ένα είναι το Παρίσι. Αν έχεις πάει 1 φορά, θέλεις οπωσδήποτε να επιστρέψεις κάποια στιγμή, και μάλιστα σύντομα!Κάθε φορά έχεις να δει και διαφορετικά πράγματα. Είτε μουσεία, είτε εκθέσεις, είτε events, είτε τα πολλά πάρκα (που κάθε εποχή του χρόνου είναι και διαφορετικά!). Ακόμα και μια απλή βόλτα στη Μονμάρτη ή γύρω από τον Πϋργο του Άιφελ, κάθε φορά θα την δεις με διαφορετικό μάτι.

Τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Με το Παρίσι δεν μπορώ να έιμαι αντικειμενική. Τελεία και παύλα! Είναι μια πόλη που οπωσδήποτε θα ήθελα να ζω, μια πόλη που όσες φορές κι αν επιστρέψω με πιάνει ο ίδιος ένθουσιασμός.

Τι να λέμε τώρα… ο Frank Sinatra τα λέει καλύτερα απ’ όλους!

Υ.Γ. Καλημέρα είπαμε;

Frank Sinatra – I love Paris

26
Νοέ.
08

Funny Birds by Pixar

Βιντεάκι να κεράσει; 😀 Καιρό είχαμε να δούμε animation, ναι;

Καλό απόγευμα, παίδες!

26
Νοέ.
08

Πανόραμα Design 2008 – Μέρος Α’

Πανόραμα Design 2008

Πανόραμα Design 2008

Μια φορά το χρόνο, εμείς οι πάσης φύσεως designers, έχουμε το συνέδριό μας: το Πανόραμα Design. Μέχρι πέρσι διαρκούσε ένα σαββατοκύριακο (2 μέρες) ενώ φέτος – ελπίζω και τις επόμενες χρονιές – διαρκεί 2 σαββατοκύριακα (4 μέρες στο σύνολο). Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε λοιπόν, ήταν το πρώτο μέρος του συνεδρίου: η πρώτη μέρα ήταν αφιερωμένη στις νέες εξελίξεις της αγαπημένης μας εταιρίας Adobe (Photoshop, Illustrator κλπ, χωρίς τα προγράμματα της οποίας η ζωή μας θα ήταν ακόμα πιο δύσκολη) και η δεύτερη μέρα – πρώτη φορά στα χρονικά! – ήταν αφιερωμένη στους βιομηχανικούς σχεδιαστές.

Παρένθεση:

Στον κλάδο μας οι 3 μεγάλες κατηγορίες σχεδιαστών είναι: graphic designer, industrial designer & web designer. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν αυτοί που σχεδιάζουν ό,τι τυπώνεται, στην δεύτερη αυτοί που σχεδιάζουν ό,τι κατασκευάζεται και στην τρίτη αυτοί που σχεδιάζουν ό,τι ανεβαίνει στο διαδίκτυο. Υπάρχουν πολλές υποκατηγορίες και ειδικεύσεις βέβαια, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία. Κλείνει η παρένθεση.

Ωραία ήταν. Μάθαμε καινούργια πράγματα, εντυπωσιαστήκαμε με κάποιες παρουσιάσεις – για την ακρίβεια πολύ συχνά αντιδρούσαμε λες και βλέπαμε πράγματα για πρώτη φορά: «αααααα» και «ωωωωω», χειροκροτήματα, κάποιοι εκστασιασμένοι μιλούσαν μόνοι τους «τι κάνει ο άνθρωπος», «είναι Θεός», «θα μας τρελάνει ο τύπος» κλπ κλπ… Φυσικά, ανάμεσά τους κι εγώ.

Μ’ άρεσε που είδα πολλούς φοιτητές και συναδέλφους κάθε ηλικίας να παρακολουθούν. Είναι ωραία αυτά τα συνέδρια, μαθαίνουμε, ενημερωνόμαστε, ανταλλάσουμε ιδέες, παίρνουμε και τα δωράκια μας, αμ τι νομίζατε… Ειλικρινά, όσοι ασχολούνται με τον χώρο και δεν ήρθαν, χάσανε. Ιδίως την πρώτη μέρα. Τώρα περιμένουμε το δεύτερο μέρος του συνεδρίου, στις 6&7 Δεκεμβρίου.

Η Κυριακή βέβαια δεν ήταν εύκολη μέρα. Με το κρύωμα να με ταλαιπωρεί ακόμα (άστα να πάνε σου λέω…), με την βροχή να πέφτει straight through, την κίνηση στους δρόμους και τη θερμοκρασία να έχει πέσει αισθητά, από το πρωί φαινόταν πως ίσως και να μην την έβγαζα καθαρή μέχρι το βράδυ. Αν εξαιρέσουμε όλα αυτά καθώς και την αργοπορημένη μου εμφάνιση στο συνέδριο (λόγω αυτών που εξαιρέσαμε), όλα πήγαν καλά… μέχρι το βράδυ. Οι ομιλίες ήταν ενδιαφέρουσες, κρατούσαμε τις σημειώσεις μας, παρακολουθούσαμε, όλα καλά. Ο τελευταίος ομιλητής όμως μας επιφύλασε μια έκπληξη: μας εκνεύρισε. Όλους. Μικρούς και μεγάλους. Πολλοί σηκώθηκαν να φύγουν, μερικοί τον στρίμωξαν στον τοίχο, άλλοι εξοργήστηκαν, εγώ πάλι δεν ήξερα που να κρυφτώ. Νομίζω πως σας το έχω ξαναπεί, όπου μυρίζομαι γκρίνια, εξαφανίζομαι! Το ίδιο έκανα και την Κυριακή, όταν είδα τα δύσκολα να έρχονται – λες και τα έχωναν σε μένα 😛 –  μάζεψα τα πραγματάκια μου και μην την είδατε. Η καθημερινότητα όμως, εκεί που λες «ουφ, πάει κι αυτό», σου επιφυλάσει κι άλλες εκπλήξεις.

Αυτό που σίγουρα μου έλειπε  ήταν να τσακωθώ με ένα ταξιτζή. Ειλικρινά, δεν είχα καμία διάθεση να τσακωθώ βραδιάτικα, αλλά όταν μπήκα μέσα στο ταξί (σημ.: η σημαία του ήταν ανεβασμένη και ήταν άδειο) και μου είπε «κατέβα κοπελιά, δεν με βολεύει η διαδρομή» έγινα Τούρκος. Δεν τον έβρισα, αλλά φώναξα πολύ και κατεβαίνοντας του κοπάνησα και την πόρτα με δύναμη (την έκλεισα με δύναμη, δεν την κλώτσησα). Ως γνήσιος ταξιτζής αυτός, κατέβηκε από το ταξί και μου έσουρε όσα δεν είχα ακούσει ολόκληρη τη ζωή μου! Ό,τι κοσμητικό επίθετο μπορείτε να φανταστείτε, το άκουσα. Εννοείται πως τρόμαξα (!!!) ιδίως τη στιγμή που τον είδα να κατεβαίνει από το ταξί και να έρχεται προς το μέρος μου. Για καλή μου τύχη ακριβώς από πίσω του ερχόταν ένα άλλο ταξί, επίσης άδειο, και σε χρόνο μηδέν είχα ανοίξει την πόρτα, είχα μπει μέσα, του είπα «ξεκίνα», αυτός (ποιος ξέρει τι νόμιζε) έπιασε τελική σε 3 δεύτερα και κάπως έτσι τη γλύτωσα.

Θα με πεις «χέστρα» αλλά δεν πειράζει. Καλύτερα χέστρα παρά μαυρισμένη στο ξύλο από έναν ταξιτζή!

Και κάπως έτσι πέρασε το σαββατοκύριακο…

25
Νοέ.
08

Welcome! (updated w/ κέρασμα)

original photo by stevoarnold

original photo by stevoarnold

Ορίστε λοιπόν… μετακομίσαμε! Με επιτυχία (νομίζω) εκτός αν προκύψουν διάφορα ΚΑΙ με το wordpress. Αν και κάποια στιγμή πρέπει να το πάρω απόφαση και να φτιάξω κάτι εντελώς δικό μου. Προς το παρόν όμως θα τα λέμε από εδώ.

Εδώ που τα λέμε, δεν ήταν και τόσο επιτακτική η ανάγκη να αλλάξω blog. Αλλά το ήθελα. Μια αλλαγή ποτέ δεν έβλαψε κανέναν, σωστά; Ορισμένες φορές οι αλλαγές που κάνουμε είναι περισσότερο για ψυχολογικούς λόγους παρά για την ουσία του πράγματος.

Στο θέμα μας τώρα… Καλώς ρθατε στο Mikro Analogo ver.2! Το νέο λογότυπο είναι αυτό το πορτοκαλί το ν�ο μας λογότυπο

που βλέπετε και το όνομα που θα εμφανίζεται όταν σας αφήνω κάποιο σχόλιο είναι «Maria Mikro Analogo». Αυτές είναι οι αλλαγές ουσιαστικά. Όλα τα άλλα… παραμένουν όπως ακριβώς τα ξέρετε!

Αυτά. Άντε, καλό (ξανα)ξεκίνημα!

Υ.Γ. Απ’ τη χαρά μου, μέχρι και το welcome έγραψα λάθος!!!! Έλεος δηλαδή…

Update: κέρασμα!!! Έτσι, να «βρέξουμε» λίγο τα καλορίζικα 🙂

να κεράσουμε σφηνάκια; (original photo by Jovana Nz)

να κεράσουμε σφηνάκια; (original photo by Jovana Nz)