28
Νοέ.
08

Τι θυμήθηκα πάλι…

original photo by Foxtongue

original photo by Foxtongue

Σήμερα το πρωί πριν έρθω στο γραφείο, πέρασα από τη γιαγιά να την δω λίγο. Μόλις άνοιξε την πόρτα και με είδε, σαν να φωτίστηκε το πρόσωπό της και σε μένα λες και πάτησες ένα μαγικό κουμπί που με γύρισε σχεδόν 30 χρόνια πριν…

Το σπίτι της γιαγιάς και του παππού πάντα είχε τη δική του μυρωδιά. Συνήθως μύριζε καμένη ζάχαρη από τα γλυκά που έφτιαχνε η γιαγιά ή ψημένη ζύμη από τις πίτες που συχνά πυκνά μας ετοίμαζε. Στην κρεβατοκάμαρά τους δε, μύριζε το aftershave του παππού, μια μυρωδιά που όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν θα φύγει ποτέ από τα ρουθούνια μου.
Όταν γεννήθηκα και μόλις 40άντησα, η μάνα μου έπρεπε να γυρίσει στη δουλειά της και ο πατέρας μου είχε προ ημερών τελειώσει την δική του άδεια. Έτσι λοιπόν, πήγαινα πακέτο κάθε πρωί στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς. Με έπαιρνε ο πατέρας μου από την κούνια μου, με τύλιγε σε μια κουβέρτα, με πέταγε στον ώμο του και κατ’ ευθείαν με τ’ αυτοκίνητο στη γιαγιά. Αυτό γινόταν μέχρι και την 1η δημοτικού. Ακριβώς η ίδια διαδικασία. Με τις πυτζάμες ακόμα, τύλιγμα στην κουβέρτα, πέταγμα στον ώμο του πατέρα μου και πάει λέγοντας.
Κάποιες φορές βέβαια, κοιμόμουν εκεί τα βράδια. Ιδίως όταν ήμουν άρρωστη, και αρρώσταινα πολύ συχνά ως παιδί. Φοβόντουσαν να με μεταφέρουν από το ένα σπίτι στο άλλο άσε που οι γονικές άδειες ήταν εξαιρετικά δύσκολες τότε. Στην κρεβατοκάμαρα του παππού και της γιαγιάς υπήρχε ακριβώς δίπλα στο κρεβάτι τους μια πολυθρόνα -κρεβάτι. Είχε και ξύλινα μπράτσα, οπότε αυτόματα γινόταν παιδική κούνια όποτε την άνοιγαν. Η πολυθρόνα ήταν στην πλευρά της γιαγιάς. Υπήρχε λοιπόν μια διαδικασία, που επαναλαμβανόταν για αρκετά χρόνια: μου έστρωνε η γιαγιά το κρεβάτι, χωρίς σεντόνι παρακαλώ γιατί αργούσε να ζεσταθεί και κρύωνα , μόνο κουβέρτα πάνω και κάτω. Βουτούσα κυριολεκτικά μέσα στα σκεπάσματα, στεκόταν η γιαγιά από πάνω μου και μου τίναζε την κουβέρτα, σαν να την ξανάστρωνε, 2-3 φορές. Κάθε φορά γελούσα πολύ, δεν ξέρω γιατί μου δημιουργούσε τέτοιο αίσθημα ευτυχίας… Μετά, φυσικά, με σταύρωνε για να έχω ήσυχο ύπνο, και ερχόντουσαν κι εκείνοι να ξαπλώσουν με τον παππού στο κρεβάτι τους. Για να με πάρει ο ύπνος η γιαγιά περνούσε το χέρι της μέσα από τα καγκελωτά μπράτσα της πολυθρόνα, και δεν μου το άφηνε μέχρι να με πάρει ο ύπνος, όση ώρα κι αν χρειαζόταν. Πολλές φορές περνούσε ολόκληρο βράδυ χωρίς να αλλάξει πλευρό, μόνο και μόνο για να μην μου αφήσει το χέρι.
Κάποιες φορές με έπιανε απίστευτη λογοδιάρροια πριν κοιμηθώ. «Παππού, αυτό» και «παππού εκείνο» και «γιαγιά, να σου πω;» και «ποιος θα μου πει παραμύθι» και διάφορα άλλα τέτοια. Έτσι λοιπόν, τις περισσότερες φορές, ξημερωνόμασταν μ’ εμένα στο διπλό κρεβάτι δίπλα στον παππού και τη γιαγιά στριμωγμένη στην πολυθρόνα-κρεβάτι, μήπως και καταφέρει τελικά ένα από τους 3 μας να κλείσει μάτι.

Πώς είναι δυνατόν, μου λες, όλα αυτά να χώρεσαν στο μυαλό μου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σήμερα το πρωί, με το που είδα τη γιαγιά να μου ανοίγει την πόρτα του σπιτιού της;…

Υ.Γ. Πρέπει να την πείσω να φτιάξουμε και φέτος μελομακάρονα, όπως πέρσι. Έτσι, να μυρίσει πάλι το σπίτι μέλι και καρύδια.

Καλό σαββατοκύριακο! Θα τα πούμε τη Δευτέρα 🙂

Advertisements

18 Responses to “Τι θυμήθηκα πάλι…”


  1. Νοέμβριος 28, 2008 στο 15:42

    Και μένα αγαπημένο παιχνίδι ήταν το τίναγμα της κουβέρτας και γω ξαπλωμένος!!!

    υγ θέλουμε την συνταγή από την γιαγιά!!!

  2. Νοέμβριος 28, 2008 στο 15:45

    @Παύλο, τη Δευτέρα που θα την δω θα της ζητήσω την συνταγή. Από πέρσι μου τη χρωστάει! :))))) Αχ, ναι, το τίναγμα της κουβέρτας είναι από τις πιο ευτυχισμένες μου αναμνήσεις και μάλλον το ίδιο θα κάνω κι εγώ στα παιδιά μου. Έτσι πάνε αυτά τα πράγματα… από γενιά σε γενιά! 😀 Φιλιά και καλό σ/κ!

  3. Νοέμβριος 28, 2008 στο 15:55

    Μαρία, είσαι τυχερή που έχεις τέτοια βιώματα! Εγώ μικρή πήγαινα στον παππού και την γιαγιά μου και τον παππού μου τον λάτρευα και με λάτρευε κι αυτός. Δυστυχώς τον χάσαμε όταν ήμουν μικρή και δεν πρόλαβα να τον χαρώ τόσο όσο ήθελα. Η γιαγιά μου είναι αυτό που θα λέγαμε «μοντέρνα γιαγιά». Δεν θυμάμαι ποτέ να μου είπε παραμύθια κλπ. Φυσικά μαγειρεύει, αλλά μυρωδιές χριστουγεννιάτικες πιο πολύ θυμάμαι από την μαμά μου, αν και εδώ και πολλά χρόνια οι κουραμπιέδες καταργήθηκαν, έκανε μόνο μελομακάρονα, αλλά λιγότερα από παλιά.

    Τώρα που έχω κάνει δικό μου σπίτι το έχω καθιερώσει και θεωρώ σημαντικές αυτές τις μυρωδιές για αυτό και πέρσι έκανα πρώτη φορά μελομακάρονα και έγιναν σούπερ πετυχημένα (δες στο blog αν θέλεις)! Φυσικά και φέτος θα κάνω και κάθε χρόνο!

    Καλά Χριστούγεννα να έχουμε! 🙂

  4. Νοέμβριος 28, 2008 στο 16:17

    @Δανάη, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως όποιο παιδί δεν έχει ζήσει έστω και για λίγο τον παππού και τη γιαγιά, έχει χάσει μεγάλο κομμάτι της παιδικής του ηλικίας. Κι εσύ είσαι τυχερή που θυμάσαι! Κι εγώ κάποια πράγματα τα κρατάω. Ακόμα και ως φοιτήτρια πάντα θα έφτιαχνα κάποιο γλυκό λίγο πριν τα Χριστούγεννα, για να μυρίσει το σπίτι, που λέμε 🙂 Μάλιστα, είχα βρει μια πανεύκολη συνταγή για μεξικάνικους κουραμπιέδες που δεν χρειαζόντουσαν ούτε μίξερ, ούτε τίποτα!
    Το θυμάμαι το περσινό σου ποστ! 😀 Άντε, να φτιάξεις και φέτος και να μας πεις εντυπώσεις 😀
    Καλά Χριστούγεννα να έχουμε, επίσης! Φιλιά 🙂

  5. Νοέμβριος 28, 2008 στο 17:18

    xaxa ax αχ ρε μαράκι με δάκρισες.. τι τυχερά παιδάκια ήμασταν:):)
    παπα 9-10 χρόνια έχω να κάνω μελομακάρονα.. ίσως εφέτος(;)..:):)
    καλό ΣΚ:):)

  6. Νοέμβριος 28, 2008 στο 22:40

    να φτιάξετε μελομακάρονα να μυρισει το σπιτι Χριστουγεννα 🙂

  7. Νοέμβριος 28, 2008 στο 23:26

    m’ekanes kai dakrisa ilithia vradiatika! ai sto kalo!

  8. Νοέμβριος 28, 2008 στο 23:59

    Είσαι ευαίσθητο παιδί!:)

  9. Νοέμβριος 29, 2008 στο 13:10

    Mεγειες! …θελω μια χαρη… καποια στιγμη ενα ποστακι με διαφορές wordpress και blogspot Και διαφορες πληροφοριες οπως αν μπορουμε να τα μεταφερουμε ολα οπως ειναι κλπ…θετικα και αρνητικα..:) απλα αν το κανεις ενημερωσε με 🙂 φιλια

  10. Δεκέμβριος 1, 2008 στο 11:21

    @Koulpa, αυτό για τα μελομακάρονα το άκουσα και πέρσι! :)))) Να φτιάξουμε όμως φέτος κανένα, εντάξει; Φιλάκια και καλό μήνα!

    @Μαριλένα, θα φτιάξουμε σίγουρα!!! Φιλάκια και καλό μήνα 🙂

    @Μαρία, φιλάκια πολλά και καλό μήνα! Χρειάζεται που και που και η συγκίνηση 🙂

    @Kaveiros, ναι ναι 😛 Φιλιά και καλό μήνα! 😀

    @Σπύρο, σ’ ευχαριστώ πολύ για τις ευχές! Μόλις βρω λίγο χρόνο θα κάτσω να σας πω λεπτομέρειες. Είναι πολύ εύκολο πάντως. Φιλιά και καλό μήνα!

  11. Δεκέμβριος 1, 2008 στο 16:58

    Μαράκι.. φέτος ίσως να είναι η πρώτη φορά που δεν θα φτιάξει η μαμά δίπλες και μελομακάρονα, εκείνη βέβαια πολύ θα ήθελε αλλά δεν θα την αφήσω.. θέλω όμως την συνταγή της δικής σου γιαγιάς να προσπαθήσω εγώ με την κόρη μου.
    Καλό μήνα!!!!!

  12. Δεκέμβριος 1, 2008 στο 17:02

    @Shades, νομίζω ότι θα το χαρεί διπλά αν φτιάξετε μελομακάρονα με την κοράκλα σου! 😀 Θα πάω να βουτήξω τη συνταγή από τη γιαγιά να σας τη δώσω. Μέσα στην εβδομάδα να την περιμένεις 🙂 Φιλάκια και καλο μήνα!!!!

  13. Δεκέμβριος 1, 2008 στο 17:17

    http://sershades.blogspot.com/2006/12/blog-post_21.html

    κοίτα μαράκι και φαντάσου μυρωδιές!!!

  14. Δεκέμβριος 1, 2008 στο 17:20

    @Shades, ρε μούργο, η μικρή σου τα έφτιαξε αυτά;;;;; Καλά, απίστευτο λέμε! 😀 Ε, τότε, μην αγχώνεσαι, η συνταγή της γιαγιάς θα σας φανεί μια χαρά απλή! :)))))
    Υ.Γ., Όντως, μέχρι εδώ με πήρε η μυρωδιά! 😀

  15. Δεκέμβριος 1, 2008 στο 17:26

    Μαράκι αυτή η φώτο πραγματικά είναι για όσκαρ!!! (τι λες κι εσύ που είσαι αυθεντία?)

    Έχω την πιο όμορφη κόρη στον πλανήτη!!!! (δεν δέχομαι σχόλιο γι’ αυτό) δεν είμαι χαζομπαμπάς είμαι ΟΟΟΟΟΟ χαζομπαμπάς!!!!!!

    Φιλία και να έχουμε ένα όμορφο γιορτινό μήνα!!!

  16. Δεκέμβριος 1, 2008 στο 17:32

    @Shades, μόνο για oscar;;;; Έτσι, να είσαι και να το καμαρώνεις! 😀
    Υ.Γ. Και ο πατέρας μου το ίδιο έλεγε πριν από χρόνια. Τώρα το έχει αλλάξει σε «έχω την καλύτερη κόρη του κόσμου». Φαντάζομαι πως σε μερικά χρόνια θα καμαρώνει για τα εγγόνια του και εμένα θα μ’ έχει παντελώς χεσμένη 😛 Πλάκα κάνω, οι πατεράδες τις κορες σας θα τις βλέπετε πάντα ως ιδανικές ό,τι κι αν κάνουν(και καλά κάνετε! έτσι θα κάνουμε κι εμείς για τα παιδιά μας).
    Φιλιά πολλά και να έχουμε καλές και ευτυχισμένες γιορτές! 😀

  17. Δεκέμβριος 5, 2008 στο 14:08

    Τί με έκανες να θυμηθώ πάλι….μου λες;
    Αχ, αυτοί οι πππουδογιαγιάδες….ΑΧΧΧΧΧ!!!!!

    ΄Οσο θα μεγαλώννεις καλό μου μικρό ….αναλόγως θα βαραίνουν τούτες οι πολύτιμες αξίες μέσα σου.

    (Θυμάμαι τα χρτυσά της χεράκια από την περσινη σου ανάρτηση)

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  18. Δεκέμβριος 5, 2008 στο 14:34

    @Γλαρένια μου, καλώς μας ήρθες κι από εδώ! 🙂 Α, ναι, αυτό που λες το παρατηρώ όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Θα σας ξαναδείξω φωτό, τώρα που θα σας δώσω τη θρυλική συνταγή για μελομακάρονα της γιαγιάς! 😀 Φιλάκια


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: