Αρχείο για Δεκέμβριος 2008

31
Δεκ.
08

Να τα πούμε;

original photo by Kurt Magoon

original photo by Kurt Magoon

Σήμερα το πρωί ήρθα με την ησυχία μου στο γραφείο. Δουλειά δεν είχα αλλά ήρθα «για το καλό» που λέμε. Να μπει κανένα πιτσιρίκι μέσα και να μου πει τα κάλαντα.

Η πιτσιρικαρία βγήκε… αργάμιση σήμερα. Φαίνεται πως με τα κάλαντα των Χριστουγέννων διαπίστωσαν ότι η χρηματική κίνηση ξεκινάει μετά τις 10, οπότε σου λέει γιατί να ξυπνήσω από τα άγρια χαράματα χωρίς λόγο; Ήρθαν λοιπόν, και ήρθαν πολλά! Και το χρήμα έρρεε μέχρι που κάποια στιγμή… ξέμεινα. Το ταμείο εντελώς μείων!

Από εκείνο το σημείο και μετά έπεφτε εξήγηση στα παιδιά: πείτε τα αλλά δεν έχω λεφτά. Μόνο σοκολατάκια! Ε λοιπόν, από τα 8-9 παιδιά που άκουσαν τους όρους, μόνο ένα δεν μου τα είπε και σηκώθηκε να φύγει! Όλα τα άλλα χαχάνιζαν και μου έλεγαν «δεν πειράζει, για το καλό τα λέμε». Και τσααααακ, το δάκρυ λίμνασε στη βλεφαρίδα.

Θα μου πεις «μα τι τσιγκούνα που είσαι ρε παιδί μου». Α, όχι αγαπητέ. Μπορεί να έχω όλα τα κακά του κόσμου πάνω μου αλλά τσιγκούνα ποτέ! Απλά αυτή τη φορά δεν τα είχα υπολογίσει καλά τα πράγματα και δεν είχα κάνει το κουμάντο μου. Με συγκίνησαν όμως τα σκατόπαιδα και για άλλη μία φορά μια ελπίδα φάνηκε αχνά. Τελικά κάποια πράγματα σ’ αυτό τον κόσμο εξακολουθούν να μην γίνονται για το χρήμα…

Χρόνια πολλά σε όλους! 😀

Υ.Γ.: Αποχαιρετισμός στο 2008 αργότερα.

Advertisements
30
Δεκ.
08

Για την Κωνσταντίνα Κούνεβα

Αντιγράφω από τον Ματθαίο Τσιμιτάκη («Μετά την εφημερίδα»):

Ελαβα με email την παρακάτω επιστολή:

Φίλες και φίλοι,
ο γιος της Κωνσταντίνας Κούνεβα, Εμμανουέλ, είναι μαθητής της Ε΄ Δημοτικού σε σχολείο των Πετραλώνων. Ο πατέρας του εργάζεται στη Βουλγαρία. Η μητέρα του (ιστορικός – που βγάζει τίμια το ψωμί της στη χώρα μας σαν καθαρίστρια) πληρώνει το θάρρος της γνώμης της και την αντίστασή της απέναντι στην βάρβαρη εκμετάλλευση και την ασυδοσία της εργοδοσίας.
Ο εκπαιδευτικός κόσμος της Αθήνας είναι ανάστατος και συγκλονισμένος.
Η γυναίκα έχασε το φως της και παλεύει για τη ζωή της.
Πού κατρακυλάμε;

Φίλοι και φίλες,
αυτό δεν πρέπει να περάσει έτσι. Από παντού μας κυκλώνει η ανθρώπινη δυστυχία: δυστυχισμένοι και ταλαίπωροι μετανάστες, ναρκομανείς/ανθρώπινα σκουπίδια, ψυχικά πάσχοντες παρατημένοι στη μοίρα τους, άνεργοι, φτωχοί, άρρωστοι αντικείμενα κοροϊδίας στο ανύπαρκτο ΕΣΥ, σωφρονιστικό σύστημα ευφημισμός, παιδιά έξω από τα σχολεία, δίχως μέλλον, και γυναίκες θύματα της σεξουαλικής εμπορίας… Ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς.
Ζούμε σε μια κοινωνία εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας και ο ανθρώπινος πόνος δεν έχει όρια. Εθιστήκαμε.

ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΕΤΣΙ.
Η ευθύνη όλων μας είναι μεγάλη. Πρέπει να αντιδράσουμε. Με όλους τους τρόπους.
Με τη συμμετοχή μας σε όλες τις εκδηλώσεις που θα προγραμματισθούν.
Με το λόγο μας. Ενυπόγραφα. Δεν έχουμε το δικαίωμα να σιωπούμε.
Με την έμπρακτη αλληλεγγύη μας στο συγκεκριμένο συνδικάτο.
Με την απαίτηση για εφαρμογή (και έλεγχο της εφαρμογής) της εργατικής νομοθεσίας. Είναι ντροπή μέσα από την ασύδοτη λειτουργία θεσμών όπως οι εργολαβίες και υπεργολαβίες να γίνεται ενοικίαση/υπενοικίαση εργαζομένων με όρους σκλαβιάς και οι αρμόδιοι εμπλεκόμενοι φορείς και πρόσωπα να βολεύονται και να κοιτάζουν αλλού αντί να κάνουν το καθήκον τους.
Με την έμπρακτη (και οικονομικά) αλληλεγγύη μας στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και το γιο της.
Δεν είναι Χριστούγεννα, είναι η κάθοδος στον Άδη γι’ αυτό το αγόρι και τη μάνα του.
Είναι μαθητής μας, ένα ώριμο παιδί. Θα κάθεται στο θρανίο απέναντί μας.
Η μάνα του δεν έκανε παρά το σωστό.

Τι πρέπει να κάνουμε εμείς για να μπορούμε να τον κοιτάμε στα μάτια;

Χάρης Παπαδόπουλος
σχολικός σύμβουλος δημ. εκπαίδευσης της 2ης περιφέρειας της Αθήνας

Ελαβα ακόμα το παρακάτω κάλεσμα για οικονομική ενίσχυση:

Επείγον!!! Οικονομική ενίσχυση για την συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα

Αυτός είναι ο λογαριασμός για την οικονομική ενίσχυση της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα που δέχτηκε την δολοφονική επίθεση με βιτριόλι από τους μπράβους των εργολάβων σαν τιμωρία για τη δράση της ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

5012 019021 277 Τράπεζα Πειραιώς
DECHEVA ELENA KUNEVA KOSTADINKA NIKOLOVA

Να καταθέσουμε την ενίσχυση μας χωρίς δεύτερη σκέψη και τσιγκουνιές. Όχι από το περίσσευμα μας. Ας μας λείψουν τα χρήματα. Είναι θέμα στοιχειώδους ταξικής και κοινωνικής αλληλεγγύης. Είναι δήλωση ότι η εργοδοτική τρομοκρατία ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ.

Οι νονοί της νύχτας και της μέρας θα μας βρουν απέναντι τους!

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!!!


30
Δεκ.
08

Forget (it) not… (updated: bloggers from Gaza)

Επέστρεψα. Αυτή την ιντερνετική αποτοξίνωση των 4 ημερών την είχα μεγάλη ανάγκη. Είναι και η τενοντίτιδα που με ταλαιπωρεί λίγο τις τελευταίες εβδομάδες, ήταν μια καλή ευκαιρία να χαλαρώσω και να ξεκουραστώ. Και όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που άνοιξα την τηλεόραση και είδα το μακελειό στη Λωρίδα της Γάζας…

Μέσα στο 2008 δεν ήταν που είχαμε γράψει όλοι κάτι για τη Γάζα; Νομίζω πως ναι. Τους είχαμε αφιερώσει 1 ημέρα. Ψάξαμε, μάθαμε, αναλύσαμε, διαβάσαμε bloggers που μένουν στην κατεχόμενη Λωρίδα της Γάζας, μεταφέραμε εκκλήσεις τους, αναφέραμε τις ελλείψεις τους σε βασικά ήδη διαβίωσης αλλά και ιατρικής φροντίδας… και μετά αυτό ήταν. Αλλάξαμε πλευρό…

Θυμάμαι τότε που πολλοί έλεγαν «φταίνε και οι 2 πλευρές». Μα φυσικά σε έναν πόλεμο – γιατί και τότε πόλεμος ήταν – φταίνε και οι δύο, και όσο περνάει ο καιρός ξεχνιέται ποιος έκανε την αρχή, ποιος ανταπέδωσε, ποιος αμύνθηκε, ποιος επιτέθηκε. Και τους 300+ νεκρούς, κι αυτούς θα τους ξεχάσουμε κάποια στιγμή, όπως ξεχνάμε και άλλα πολλά. Επιλεκτική μνήμη; Αμνησία; Άμυνα; Πώς στο διάολο λέγεται αυτό. Εδώ έχουμε ξεχάσει τα δικά μας, που ούτε 2 εβδομάδες δεν έχουν περάσει.

Έτσι πάνε αυτά. Νοιαζόμαστε για λίγο. Στεναχωριόμαστε για λίγο. Χαιρόμαστε για λίγο. Όλα από λίγο. Λίγη χαρά, λίγη λύπη, λίγο απ’ όλα. Αυτή η μνήμη με τα τερτίπια της, κάνει τη Γη να γυρίζει. Πώς αλλιώς;…

Εμείς εδώ στα blog μας, διατηρούμε μνήμες, δημιουργούμε βιβλιοθήκες και άλμανακ αναμνήσεων και γεγονότων. Γι’ αυτό εμείς, που έχουμε αναφερθεί σε όλα αυτά τα γεγονότα, δεν έχουμε καμία δικαιολογία να ξεχνάμε. Μα καμία απολύτως. Scripta manent, το ίδιο και οι μνήμες.

Μην ξεχνάς. Μην ξεχάσεις…

Update:  Bloggers που δημοσιεύουν από τη Λωρίδα της Γάζας (και όχι μόνο)…

From Gaza, with Love, Oranges and Olives, A mother from Gaza, Annie’s letters, an other world is possible, an Arab woman blues, Body on the line, Justice, Desertpeace, Gaza strip the untold story, the Palestine video blog, through australian eyes, Life under occupation, I saw it in Palestine, Under the holly tree,Tabula Gaza

Feed Aggregator: Palestine Blogs

Και ο Πάνος Χαρίτος, γράφει για τα γεγονότα που ζει ως ρεπόρτερ αυτές τις μέρες… (εδώ κι εδώ – via Πιτσιρίκος)

26
Δεκ.
08

καλά χριστούγεννα!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

&

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Υ.Γ. Θα τα πούμε σε λίγες μέρες. Να περάσετε τα πιο όμορφα Χριστούγεννα έτσι όπως ακριβώς τα έχετε ονειρευτεί! Φιλιά 😀

19
Δεκ.
08

Έκκληση από συλληφθέντα (updated SOS)

Αντιγράφω από radio bubble:

Το περιστατικό όπως το περιγράφει μια φίλη του που ήταν μαζί.

«Οι φίλοι μου ήταν στον πεζόδρομο μεταξύ Ακαδημίας και Πανεπιστημίου κατά τις 7:00  με 7:30 το απόγευμα (σημ. δική μου: την Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου). Είχε αρκετό κόσμο.

Ξαφνικά έγινε επίθεση  αστυνομικών από όλες τις μεριές Ακαδημίας, Μασσαλίας, Πανεπιστημίου. Οι περισσότεροι από τους συγκεντρωμένους έφυγαν προς Ιπποκράτους.

Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος έφυγε διασχίζοντας κάθετα την Ακαδημίας προς τη νομική και τον συνέλαβαν ενώ περνούσε το δρόμο.

Έφτασε  στην Αθήνα, από τη Χαλκίδα, χθες το πρωί και ήταν η πρώτη πορεία στην οποία συμμετείχε.

Τον κατηγορούν για μολότοφ, πέτρες, ξύλα, εξύβριση, αντίσταση στη σύλληψη καθώς και ότι επιτέθηκε στους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν. Ενώ ακόμα δεν ξέρουμε αν θα κατηγορηθεί και για σύσταση συμμορίας…

Ζητάμε από τον κόσμο που ήταν εκεί αν έχει υλικό που να μπορούμε να τον διακρίνουμε μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά που ήταν μαζί του.

(Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι με κινητά που κατέγραφαν σκηνές ή έπαιρναν φωτογραφίες. Ό, τι υλικό έχουμε βρει ως τώρα είναι μέρα και σχεδόν κανένα νύχτα)»

Προσωπική παράκληση: Παιδιά, όσοι γνωρίζετε ή μπορείτε/θέλετε να το προωθήσετε, κάντε το. Το παιδί είναι σε πολύ δύσκολη θέση… Ίσως κάποιος κάπου διαβάσει αυτή την έκκληση και βοηθήσει. Σας ευχαριστώ πολύ.

UPDATE: Υπάρχει και δεύτερη έκκληση για έναν ακόμα συλληφθέντα, από το TV Χωρίς Σύνορα.

Ο Δημήτρης που μπορείτε να δείτε να συλλαμβάνεται στην Κοραή (18/12) στο video http://www.tvxs.gr/v1953 κρατειται στη ΓΑΔΑ. Ασκήθηκε εναντίον του ποινική δίωξη για κατοχή εκρηκτικών βομβών, έκρηξη, απόπειρα βαριάς σωματικής βλάβης, αντίσταση κατά της αρχής, κλπ.

Το παιδί κινδυνεύει να καταδικαστεί μέχρι και σε ισόβια κάθειρξη.
Αν υπάρχουν αυτόπτες μάρτυρες/ ή οπτικο υλικό παρακαλούνται να επικοινωνήσουν μαζί μας στο τηλ 210 92 11 195 για να τους παραπέμψουμε στο δικηγόρο του.

Είναι επείγον, η κατάθεση θα γίνει τη Δευτέρα 22/12.
Σας παρακαλούμε να το προωθήσετε σε όσους περισσότερους μπορείτε.
Ομάδα TVXS.gr



17
Δεκ.
08

Αφίσες των ημερών…

μεμονωμ�να περιστατικά

"θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο"

Δείτε το εκπληκτικό ποστ του Crazymonkey (ανανεώνεται πολύ συχνά) με δουλειές τόσο δικές του όσο και άλλων συναδέλφων και το blog του Αρκούδου με τα φοβερά εξώφυλλα «Point of view».  Μπράβο σε όλους! Γιατί αυτή ακριβώς είναι η δουλειά μας…

Υ.Γ. Όποιος θέλει να χρησιμοποιήσει κάποια από τις δικές μου, feel free.

Update: Δείτε και εδώ.

16
Δεκ.
08

Το Σάββατο στη Βουλή (photo updated)

Η συμμετοχή σε ένα από τα συλλαλητήρια του Σαββάτου είχε αποφασιστεί από τα μέσα της εβδομάδας περίπου. 2-3 τηλέφωνα και η τελευταία συνεννόηση το Σάββατο το πρωί. «Πάμε;». Πάμε.

Από φοιτήτρια είχα να πάω σε πορεία. Η τελευταία μάλιστα ήταν τότε με τον Οτσαλάν. Είχαμε παρακολουθήσει και τη συναυλία μετά και κρυβόμασταν πίσω από τις κάμερες να μην μας δουν οι δικοί μας στην τηλεόραση να καπνίζουμε. Το κρύβαμε τότε. Μετά άρχισαν να μας αγοράζουν οι ίδιοι τσιγάρα… Είχαμε και ένα κραγιόν στην τσέπη, όχι για τα χείλια αλλά για τα μάτια, όταν μας έριχναν δακρυγόνα. Τότε έπιανε το κόλπο. Τώρα με τα καινούργια χημικά περάσαμε σε άλλες λύσεις.

Έψαχνα σχεδόν όλη την εβδομάδα να βρω τρόπους αντιμετώπισης των δακρυγόνων. Βρήκα και μαζί με τις οδηγίες βρήκα και μία λίστα με το τι θα πρέπει να περιέχει η τσάντα του διαδηλωτή. Maalox αραιωμένο λέει ή σοδόνερο βρασμένο και τοποθετημένο μέσα σ’ αυτά τα ψεκαστήρια που έχουμε για τα λουλούδια. Το είπα του πατέρα μου, της μάνας μου όχι. Μου έφερε λοιπόν maalox και κρέμα για τα εγκαύματα και κρέμα για τους μώλωπες… Σαν να θυμήθηκε τα δικά του, ένα πράγμα. Μήπως είχε συγκινηθεί κιόλας.

Σάββατο μεσημέρι ραντεβού στο Μοναστηράκι, στις 3:15 στο περίπτερο της γωνίας. Ανηφορίζουμε την Ερμού. Άλλος κόσμος, άλλος πλανήτης, παράλληλο σύμπαν σχεδόν. Όλοι με σακουλίτσες στα χέρια, τα κατεστραμμένα μαγαζιά είχαν καλυφθεί με μεγάλα πανιά, αυτά με λιγότερες ζημιές λειτουργούσαν κανονικά, διάφορα happenings με ακίνητα ανθρώπινα αγάλματα, κόσμος να φωτογραφίζει, κλόουν να μοιράζουν μπαλόνια στα παιδιά. Ήταν και στολισμένα κιόλας. Στην ανηφόρα και προς την Πλατεία Συντάγματος είδαμε κόσμο να μαζεύεται. «Εκεί πάμε» είπαμε. Μέχρι να ανέβουμε πάνω κάναμε και πλάκα για τους πλανόδιους «να δεις που αυτή τη φορά η τσάντα του μπαρμπέρη (burberrys :P) είναι ορίτζιναλ!».

Πήγαμε γύρω γύρω την πλατεία και φτάσαμε πάνω, έξω από τη Βουλή. Είχε μαζευτεί πολύς κόσμος. Περισσότερα παιδιά αλλά και άνθρωποι κάθε ηλικίας. Εμείς νιώσαμε κάπου στο ενδιάμεσο. Ούτε από τη μία πλευρά, ούτε από την άλλη. Αλλά ήμασταν εκεί. Καθίσαμε κι εμείς κάτω στο πεζούλι, πήραμε τα φυλάδια που μοίραζαν τα παιδιά, συζητούσαμε για τα γεγονότα των ημερών. Όλοι είμασταν ήσυχοι, άλλοι περπατούσαν, άλλοι κάθονταν. Τίποτα το σοβαρό. Καμαρώναμε και σχολιάζαμε ότι έχουν λυσσάξει στις τηλεοράσεις για τα παιδιά, κοίτα τι όμορφα που καθόμαστε εδώ όλοι μαζί. Τζάμπα που ανησυχούσαμε αν θα μας πάρουν τα πόδια μας να τρέξουμε σε περίπτωση πετροπόλεμου ή δακρυγόνων.

Δύο πράγματα μας έκαναν όμως μεγαλύτερη εντύπωση: η παντελής απουσία αστυνομίας και η τραγική παρουσία αστυνομικών με πολιτικά (ασφαλίτες είναι το nick name τους). Θα μου πεις «καλά, και που τους αναγνωρίσατε;». Κι όμως ρε παιδιά, ήταν σαν τη μύγα μεσ’ στο γάλα! Απροσδιορίστου ηλικίας, ανέκφραστοι, με μάτια να κοιτάζουν ταυτόχρονα σε γωνία 360 μοιρών, περιφέρονταν ατάραχοι μέσα στο πλήθος κι όμως, κάτι έψαχναν. Αγαπημένα τους σημεία δε, οι γωνίες: φανάρια, τελειώματα πεζοδρομίων, δεντράκια…

Είχε πάει 4 η ώρα και ξαφνικά… γιουχαΐσματα και συνθήματα. Τι έγινε ρε παιδιά; Κοιτάξαμε πάνω στη Βουλή. Αστυνομικοί. Κοιτάξαμε προς τα αριστερά: ματ. Δεξιά, πάλι ματ. Στο βάθος και μεταξύ των 2 ευζώνων, ματ. Η κίνηση στο κατέβασμα της Βασ. Σοφίας που μέχρι τότε γινόταν κανονικά, είχε ελαττώσει τραγικά. Πήγαμε μέχρι τη γωνία: η Βασ. Σοφίας κομμένη στα δύο από 2 κλούβες και διμοιρίες των ματ. Μέχρι να γυρίσουμε στο πόστο μας, ακούσαμε νέα γιουχαΐσματα, και το πλήθος μοιράστηκε στα 2. Οι μισοί στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη και οι άλλοι μισοί μπροστά από τα καλιά της πλατείας. Στις σκάλες πάλι ματ. Όπου γύριζε το μάτι μας, βλέπαμε παντού στολές. Πράσινες, μπλε, σκούρες μπλε… Και όλες, με αντιασφυξιογόνες μάσκες ήδη φορεμένες.

Δεν νιώθεις καθόλου καλά όταν διαπιστώνεις πως είσαι περικυκλωμένος. Κυρίως όταν δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος! Τα πράγματα αγρίεψαν με το που έφτασαν οι ένστολοι. Σαν να πάτησες έναν διακόπτη. Οι πιο ψύχραιμοι αναρωτιόντουσαν «γιατί ρε παιδιά; μια χαρά δεν ήμασταν και μόνοι μας;». Κόκκινο πανί όλες οι στολές, κάθε χρώματος.

Έβγαλα τη φωτογραφική μηχανή που μέχρι τότε είχα στην τσάντα. Και άρχισα να τραβάω. Παντού.  Προσπαθούσα μόνο μέσα στο κάδρο να μην είναι τα πρόσωπα των παιδιών. Όλοι οι άλλοι δεν με ένοιαζαν. Μετά από λίγο είδα τουλάχιστον άλλους 100 ανθρώπους με της μηχανές τους στο χέρι. Όλοι έκαναν την ίδια δουλειά και όλοι προσπαθούσαν να είναι όσο πιο προσεκτικοί μπορούσαν.

Υπήρχαν κάποιοι μεγαλύτεροι που παρότρυναν τα παιδιά να φωνάξουν συνθήματα. «Δεν θα σας ακούσουν αλλιώς» έλεγαν. Τα παιδιά είχαν άλλη άποψη. Πολύ λίγες φορές φώναξαν συνθήματα. Είχαν σταθεί μπροστά στα ματ, τόσο στη διμοιρία που ήταν μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη όσο και σ’ αυτή που ήταν στα σκαλιά του Συντάγματος. Στήθος με στήθος; Δεν έβλεπα καλά. Σήκωσα τη μηχανή και τράβηξα φωτογραφία ενός ματατζή στο 1 μέτρο.

Κατά τις 6 φύγαμε από το κρύο. Περπατήσαμε κάτω την Πανεπιστημίου και όταν μας έπιασε η βροχή μπήκαμε στο μετρό να γυρίσουμε σπίτια μας.

Στο σπίτι άρχισα να χαζεύω τις φωτογραφίες που τράβηξα. Σοκαρίστηκα όταν διαπίστωσα πως πίσω από τις αντιασφυξιογόνες μάσκες κρύβοντας πρόσωπα νέων ανθρώπων. Ματατζήδες, νέοι άνθρωποι, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν εκείνη την ημέρα. Νέα παιδιά εναντίον νέων παιδιών… Το βράδυ άκουσα ότι έγιναν και επεισόδια, εκεί που πριν από λίγες ώρες η διαμαρτυρία των παιδιών ήταν ό,τι πιο ειρηνικό και δημοκρατικό μπορεί να φανταστεί κανείς.

Την απορία την έχω ακόμα: γιατί όλη αυτή η αστυνομική παρουσία εκείνο το απόγευμα; Έναν κουκουλοφόρο δεν είδαμε πουθενά. Κίνδυνο από τα ίδια τα παιδιά δεν αισθανθήκαμε ούτε μία στιγμή! Ένας πιτσιρικάς πήγε και στάθηκε μπροστά στη διμοιρία που βρισκόταν μπροστά στην είσοδο του μετρό στη Βουλή. Κάθισε κάτω οκλαδόν και δεν κουνήθηκε για αρκετή ώρα. Μέχρι και την ώρα που φύγαμε, το παιδί ήταν εκεί. Στο 1 μέτρο απόσταση. Είχαν έρθει και παιδιά με τα ποδήλατά τους. Μία κυρία ντυμένη στα άσπρα πήγε στα ματ και κάτι τους έλεγε για πολλή ώρα. Νωρίτερα στεκόταν στο παγκάκι πάνω στη νησίδα και φώναζε για την παραπληροφόρηση. Στην αρχή την κοιτούσαμε παράξενα, μετά κατάλάβαμε ότι έλεγε ό,τι λέγαμε όλοι μας, για την επιλεκτική ενημέρωση στα κανάλια. Αυτό ήταν το παράπονό της.Λίγο πιο κάτω ένα ζευγάρι – τουρίστες μάλλον – με έναν υπέροχο μεγαλόσωμο σκύλο να στέκεται στα πόδια τους.

Υ.Γ. Σιγά σιγά φορτώνω και τις φωτογραφίες. Θα σας τις δείξω μέσα στην ημέρα με update.

Photos Update: Κάντε κλικ πάνω στις φωτογραφίες να τις δείτε στο πραγματικό τους μέγεθος.