16
Δεκ.
08

Το Σάββατο στη Βουλή (photo updated)

Η συμμετοχή σε ένα από τα συλλαλητήρια του Σαββάτου είχε αποφασιστεί από τα μέσα της εβδομάδας περίπου. 2-3 τηλέφωνα και η τελευταία συνεννόηση το Σάββατο το πρωί. «Πάμε;». Πάμε.

Από φοιτήτρια είχα να πάω σε πορεία. Η τελευταία μάλιστα ήταν τότε με τον Οτσαλάν. Είχαμε παρακολουθήσει και τη συναυλία μετά και κρυβόμασταν πίσω από τις κάμερες να μην μας δουν οι δικοί μας στην τηλεόραση να καπνίζουμε. Το κρύβαμε τότε. Μετά άρχισαν να μας αγοράζουν οι ίδιοι τσιγάρα… Είχαμε και ένα κραγιόν στην τσέπη, όχι για τα χείλια αλλά για τα μάτια, όταν μας έριχναν δακρυγόνα. Τότε έπιανε το κόλπο. Τώρα με τα καινούργια χημικά περάσαμε σε άλλες λύσεις.

Έψαχνα σχεδόν όλη την εβδομάδα να βρω τρόπους αντιμετώπισης των δακρυγόνων. Βρήκα και μαζί με τις οδηγίες βρήκα και μία λίστα με το τι θα πρέπει να περιέχει η τσάντα του διαδηλωτή. Maalox αραιωμένο λέει ή σοδόνερο βρασμένο και τοποθετημένο μέσα σ’ αυτά τα ψεκαστήρια που έχουμε για τα λουλούδια. Το είπα του πατέρα μου, της μάνας μου όχι. Μου έφερε λοιπόν maalox και κρέμα για τα εγκαύματα και κρέμα για τους μώλωπες… Σαν να θυμήθηκε τα δικά του, ένα πράγμα. Μήπως είχε συγκινηθεί κιόλας.

Σάββατο μεσημέρι ραντεβού στο Μοναστηράκι, στις 3:15 στο περίπτερο της γωνίας. Ανηφορίζουμε την Ερμού. Άλλος κόσμος, άλλος πλανήτης, παράλληλο σύμπαν σχεδόν. Όλοι με σακουλίτσες στα χέρια, τα κατεστραμμένα μαγαζιά είχαν καλυφθεί με μεγάλα πανιά, αυτά με λιγότερες ζημιές λειτουργούσαν κανονικά, διάφορα happenings με ακίνητα ανθρώπινα αγάλματα, κόσμος να φωτογραφίζει, κλόουν να μοιράζουν μπαλόνια στα παιδιά. Ήταν και στολισμένα κιόλας. Στην ανηφόρα και προς την Πλατεία Συντάγματος είδαμε κόσμο να μαζεύεται. «Εκεί πάμε» είπαμε. Μέχρι να ανέβουμε πάνω κάναμε και πλάκα για τους πλανόδιους «να δεις που αυτή τη φορά η τσάντα του μπαρμπέρη (burberrys :P) είναι ορίτζιναλ!».

Πήγαμε γύρω γύρω την πλατεία και φτάσαμε πάνω, έξω από τη Βουλή. Είχε μαζευτεί πολύς κόσμος. Περισσότερα παιδιά αλλά και άνθρωποι κάθε ηλικίας. Εμείς νιώσαμε κάπου στο ενδιάμεσο. Ούτε από τη μία πλευρά, ούτε από την άλλη. Αλλά ήμασταν εκεί. Καθίσαμε κι εμείς κάτω στο πεζούλι, πήραμε τα φυλάδια που μοίραζαν τα παιδιά, συζητούσαμε για τα γεγονότα των ημερών. Όλοι είμασταν ήσυχοι, άλλοι περπατούσαν, άλλοι κάθονταν. Τίποτα το σοβαρό. Καμαρώναμε και σχολιάζαμε ότι έχουν λυσσάξει στις τηλεοράσεις για τα παιδιά, κοίτα τι όμορφα που καθόμαστε εδώ όλοι μαζί. Τζάμπα που ανησυχούσαμε αν θα μας πάρουν τα πόδια μας να τρέξουμε σε περίπτωση πετροπόλεμου ή δακρυγόνων.

Δύο πράγματα μας έκαναν όμως μεγαλύτερη εντύπωση: η παντελής απουσία αστυνομίας και η τραγική παρουσία αστυνομικών με πολιτικά (ασφαλίτες είναι το nick name τους). Θα μου πεις «καλά, και που τους αναγνωρίσατε;». Κι όμως ρε παιδιά, ήταν σαν τη μύγα μεσ’ στο γάλα! Απροσδιορίστου ηλικίας, ανέκφραστοι, με μάτια να κοιτάζουν ταυτόχρονα σε γωνία 360 μοιρών, περιφέρονταν ατάραχοι μέσα στο πλήθος κι όμως, κάτι έψαχναν. Αγαπημένα τους σημεία δε, οι γωνίες: φανάρια, τελειώματα πεζοδρομίων, δεντράκια…

Είχε πάει 4 η ώρα και ξαφνικά… γιουχαΐσματα και συνθήματα. Τι έγινε ρε παιδιά; Κοιτάξαμε πάνω στη Βουλή. Αστυνομικοί. Κοιτάξαμε προς τα αριστερά: ματ. Δεξιά, πάλι ματ. Στο βάθος και μεταξύ των 2 ευζώνων, ματ. Η κίνηση στο κατέβασμα της Βασ. Σοφίας που μέχρι τότε γινόταν κανονικά, είχε ελαττώσει τραγικά. Πήγαμε μέχρι τη γωνία: η Βασ. Σοφίας κομμένη στα δύο από 2 κλούβες και διμοιρίες των ματ. Μέχρι να γυρίσουμε στο πόστο μας, ακούσαμε νέα γιουχαΐσματα, και το πλήθος μοιράστηκε στα 2. Οι μισοί στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη και οι άλλοι μισοί μπροστά από τα καλιά της πλατείας. Στις σκάλες πάλι ματ. Όπου γύριζε το μάτι μας, βλέπαμε παντού στολές. Πράσινες, μπλε, σκούρες μπλε… Και όλες, με αντιασφυξιογόνες μάσκες ήδη φορεμένες.

Δεν νιώθεις καθόλου καλά όταν διαπιστώνεις πως είσαι περικυκλωμένος. Κυρίως όταν δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος! Τα πράγματα αγρίεψαν με το που έφτασαν οι ένστολοι. Σαν να πάτησες έναν διακόπτη. Οι πιο ψύχραιμοι αναρωτιόντουσαν «γιατί ρε παιδιά; μια χαρά δεν ήμασταν και μόνοι μας;». Κόκκινο πανί όλες οι στολές, κάθε χρώματος.

Έβγαλα τη φωτογραφική μηχανή που μέχρι τότε είχα στην τσάντα. Και άρχισα να τραβάω. Παντού.  Προσπαθούσα μόνο μέσα στο κάδρο να μην είναι τα πρόσωπα των παιδιών. Όλοι οι άλλοι δεν με ένοιαζαν. Μετά από λίγο είδα τουλάχιστον άλλους 100 ανθρώπους με της μηχανές τους στο χέρι. Όλοι έκαναν την ίδια δουλειά και όλοι προσπαθούσαν να είναι όσο πιο προσεκτικοί μπορούσαν.

Υπήρχαν κάποιοι μεγαλύτεροι που παρότρυναν τα παιδιά να φωνάξουν συνθήματα. «Δεν θα σας ακούσουν αλλιώς» έλεγαν. Τα παιδιά είχαν άλλη άποψη. Πολύ λίγες φορές φώναξαν συνθήματα. Είχαν σταθεί μπροστά στα ματ, τόσο στη διμοιρία που ήταν μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη όσο και σ’ αυτή που ήταν στα σκαλιά του Συντάγματος. Στήθος με στήθος; Δεν έβλεπα καλά. Σήκωσα τη μηχανή και τράβηξα φωτογραφία ενός ματατζή στο 1 μέτρο.

Κατά τις 6 φύγαμε από το κρύο. Περπατήσαμε κάτω την Πανεπιστημίου και όταν μας έπιασε η βροχή μπήκαμε στο μετρό να γυρίσουμε σπίτια μας.

Στο σπίτι άρχισα να χαζεύω τις φωτογραφίες που τράβηξα. Σοκαρίστηκα όταν διαπίστωσα πως πίσω από τις αντιασφυξιογόνες μάσκες κρύβοντας πρόσωπα νέων ανθρώπων. Ματατζήδες, νέοι άνθρωποι, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν εκείνη την ημέρα. Νέα παιδιά εναντίον νέων παιδιών… Το βράδυ άκουσα ότι έγιναν και επεισόδια, εκεί που πριν από λίγες ώρες η διαμαρτυρία των παιδιών ήταν ό,τι πιο ειρηνικό και δημοκρατικό μπορεί να φανταστεί κανείς.

Την απορία την έχω ακόμα: γιατί όλη αυτή η αστυνομική παρουσία εκείνο το απόγευμα; Έναν κουκουλοφόρο δεν είδαμε πουθενά. Κίνδυνο από τα ίδια τα παιδιά δεν αισθανθήκαμε ούτε μία στιγμή! Ένας πιτσιρικάς πήγε και στάθηκε μπροστά στη διμοιρία που βρισκόταν μπροστά στην είσοδο του μετρό στη Βουλή. Κάθισε κάτω οκλαδόν και δεν κουνήθηκε για αρκετή ώρα. Μέχρι και την ώρα που φύγαμε, το παιδί ήταν εκεί. Στο 1 μέτρο απόσταση. Είχαν έρθει και παιδιά με τα ποδήλατά τους. Μία κυρία ντυμένη στα άσπρα πήγε στα ματ και κάτι τους έλεγε για πολλή ώρα. Νωρίτερα στεκόταν στο παγκάκι πάνω στη νησίδα και φώναζε για την παραπληροφόρηση. Στην αρχή την κοιτούσαμε παράξενα, μετά κατάλάβαμε ότι έλεγε ό,τι λέγαμε όλοι μας, για την επιλεκτική ενημέρωση στα κανάλια. Αυτό ήταν το παράπονό της.Λίγο πιο κάτω ένα ζευγάρι – τουρίστες μάλλον – με έναν υπέροχο μεγαλόσωμο σκύλο να στέκεται στα πόδια τους.

Υ.Γ. Σιγά σιγά φορτώνω και τις φωτογραφίες. Θα σας τις δείξω μέσα στην ημέρα με update.

Photos Update: Κάντε κλικ πάνω στις φωτογραφίες να τις δείτε στο πραγματικό τους μέγεθος.

Advertisements

11 Responses to “Το Σάββατο στη Βουλή (photo updated)”


  1. Δεκέμβριος 16, 2008 στο 11:24

    Εύγε στις πράξεις σου, εύγε στις σκέψεις σου!:)

  2. Δεκέμβριος 16, 2008 στο 13:59

    Μπράβο ρε Μαρία!
    Μου θύμισες τα νιάτα μου (LOL)
    Πέρα από την πλάκα…έχει πολύ ενδιαφέρον ΚΑΙ ο τρόπος που τα παρουσιάζεις (φαντάζομαι το πώς θα τα έζησες).
    Πιστεύω ότι άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου…και όπως πάνε τα πράγματα (από το κακό στο χειρότερο), σε λίγο θα ξεσηκωθούν και αυτόι που ….πάθανε εγκαύματα από τον καναπέ…
    Τα αγωνιστικά φιλάκια μου.
    :))

  3. Δεκέμβριος 16, 2008 στο 14:28

    @Kaveiros, τίποτα δεν έκανα, απλά δήλωσα παρούσα. Καλημέρα! 🙂

    @Fegia, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, ένιωσα πάρα πολύ ωραία το Σάββατο εκεί! Μακάρι να ξεσηκωθούν και αυτοί του καναπέ. Αν όχι τώρα, τότε πότε; 🙂 Δες και τι φωτογραφίες που έβαλα πριν λίγο. Αγωνιστικές καλημέρες και φυσικά αγωνιστικά φιλιά! 😀

  4. Δεκέμβριος 16, 2008 στο 16:37

    ωραία περιγραφή.. και οι φωτογραφίες.. εγώ δε μου έχω ακόμα εμπιστοσύνη να βρεθώ δίπλα σε ματ ή κουκουλοφόρο.. πάθαινα ένα κάτι παλιά.. τα έβλεπα όλα κόκκινα.. κι αν δω να την πέφτουν σε πιτσιρίκι δε θα την βγάλω καθαρή.. εδώ στη τιβι το βλέπω και κινδυνεύω να τη σπάσω..:):)
    τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς:):)

  5. Δεκέμβριος 16, 2008 στο 16:44

    ωραια τα λες… ωραιες φωτογρφιες
    αγωνιστικους χαιρετισμους απο πορειες και συγκεντρωσεις της θρακης…
    συντομα θα βρεθω και κοντα σας…
    γεια χαρα
    καλες γιορτες

  6. Δεκέμβριος 16, 2008 στο 17:57

    @Koulpa, αν δεν σκεφτόμουν τις φωτογραφίες που είχα τραβήξει και ήθελα να τις δείτε, θα την είχα εκσφενδονίσει τη μηχανή! Σε καταλαβαίνω, κι εγώ το ίδιο πράγμα νιώθω. Φιλάκια αγωνιστικά!

    @Amelie, στείλε κανένα υλικό από Θράκη ντε! Και σε περιμένουμε 😀 Φιλιά!

  7. Δεκέμβριος 16, 2008 στο 21:34

    Πολυ ομορφο ποστακι

    Μια μικρη παρατηρηση, να μη λες οτι δεν εκανες τιποτα. Καταλαβαινω πως το λες, αλλά και η απλη παρουσια μας σε τετοιες ωρες εκει ειναι πολυ σημαντικο πραγμα.

    🙂

  8. 8 Καναλιώτης
    Δεκέμβριος 17, 2008 στο 02:52

    Οι συμμαθητές του Αλέξανδρου είχαν αποφασίσει και έκαναν συγκέντρωση αυτή την ημέρα στο Σύνταγμα και ήταν εκεί απο 12 το μεσημέρι και έμειναν μέχρι πολύ αργά.
    Κάπου εκεί μαζί σου, κοντά σου ήταν και ο «Έφηβος» 🙂

  9. Δεκέμβριος 17, 2008 στο 11:09

    @Αντώνη, ναι, η παρουσία μας και γενικά η συμπαράστασή μας με κάθε τρόπο έχει μεγάλη σημασία 🙂 Καλημέρα και φιλιά!

    @Καναλιώτη, ήμουν σίγουρη ότι κάπου εκεί γύρω θα ήταν και ο Έφηβος 😀 Καλημέρα και καλώς μας ήρθες!

  10. Δεκέμβριος 19, 2008 στο 13:27

    άψογη!
    πραγματικά!
    από τα καλύτερα που έχω διαβάσει!
    εύγε!
    είναι λίγα αυτά που λέω!

    υπάρχει ελπίδα!

    πολλά φιλιά!

  11. Δεκέμβριος 19, 2008 στο 14:45

    @geokalp, σ’ ευχαριστώ πολύ! 🙂 Νεότερα από Δευτέρα! Φιλάκια.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: