04
Δεκ.
09

Μνήμες Δεκεμβριανές

Δεκέμβρης 2008

Λένε ότι ο χρόνος είναι μεγάλος γιατρός και πως όσο περνάει από το κάθε γεγονός τόσο πιο καθαρά βλέπεις και κρίνεις όσα έχουν γίνει. Αλήθεια είναι, μόνο που κανείς δεν ξέρει ακριβώς πόσος είναι αυτός ο χρόνος που πρέπει να περάσει για να καθαρίσει το μυαλό σου από τις μυρωδιές και τις εικόνες που ταράζουν κάποιες από τις νύχτες σου και να καταφέρεις να σκεφτείς καθαρά.

Την Κυριακή κλείνει ένας χρόνος ακριβώς από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια από τον αστυνόμο Κορκονέα. Μια δολοφονία που αν δεν υπήρχε ένα κινητό τηλέφωνο σε κάποιο μπαλκόνι να καταγράψει, δεν θα την πίστευε κανείς, όσοι μάρτυρες κι αν υπήρχαν. Ποιος θα ξεχάσει τον όρο «εξοστρακισμός» που αργότερα άλλαξε σε έναν πιο δόκιμο όρο… πιο δικηγορικό, πιο νομικίστικο. Βλέπαμε το βίντεο της δολοφονίας από τη μία και από την άλλη περιμέναμε το πόρισμα, ποιους απ’ όλους μας θα βγάλει τρελούς.

Εκείνες οι μέρες – περισσότερο οι νύχτες για την ακρίβεια «που ανήκαν στον Αλέξη» όπως έγραφε και ένα σύνθημα σε έναν τοίχο – τάραξαν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και ολόκληρο τον κόσμο. Σήκωσαν ανθρώπους κάθε γενιάς από τους καναπέδες, τους έβγαλαν στους δρόμους, ενεργοποίησαν άντρες, γυναίκες και παιδιά κάθε ηλικίας και ιδεολογίας. Ο κόσμος, όλοι μας δηλαδή, είχαμε πολλά για να διαμαρτηρηθούμε. Και είχε φτάσει η στιγμή, σαν μια σταγόνα να είχε ξεχειλίσει το ποτήρι της υπομονής. Γιατί τα τελευταία χρόνια δεν είχαν γίνει και λίγα.

Οι μνήμες μου έρχονται μία μία σαν ριπές, εκεί που δεν το περιμένω. Μια εικόνα, ένα πάτημα του κλείστρου της φωτογραφικής μηχανής, ένα σύνθημα, ένα χτύπημα, μια φωνή… η μυρωδιά του χημικού και του καμμένου πλαστικού στον αέρα, το τσούξημο στα μάτια και στο δέρμα, η αγωνία και η αγανάκτιση, η αδρεναλίνη, ο φόβος, η ντροπή αλλά και η υπερηφάνια, η κούραση, το ξενύχτι και το άκουσμα μαρτυριών, οι εκκλήσεις των συλληφθέντων, το ξύλο, το αίμα, τα μαυρισμένα αγάλματα και οι κατεστραμένες περιουσίες, οι αντιδράσεις των «σοφών» και η συμπαράσταση των γονιών, τα παιδιά, οι στολές, οι χαφιέδες, τα μαύρα γυαλιά ακόμα και μέσα στη νύχτα, τα μάτια που λαμπήριζαν είτε από τα δακρυγόνα είτε από τη συγκίνηση, το ποδοβολητό και οι βρισιές, τα χτυπήματα, ο ξερός ήχος του γκλομπ πάνω στα κόκκαλα, οι καπνοί και η ασφυξία, το κραγιόν κάτω από τα μάτια, οι οδηγίες πρώτων βοηθειών για τα δακρυγόνα, το αραιωμένο maalox σε σπρέυ στριμωγμένο μέσα στο σακίδιο, το δίκιο που σε πνίγει περισσότερο και από τα δακρυγόνα, τα σκυλιά που δεν ήξεραν προς τα που να τρέξουν, η γιαγιά που λιποθύμησε όταν πήγαν να την συλλάβουν τα ΜΑΤ, οι εγκλωβισμοί, η αναμονή και ο φόβος του στρατιωτικού νόμου, οι μαρτυρίες των φίλων για τους παρακρατικούς και τη βία, τις πέτρες που έσκαγαν δίπλα σου και για χιλιοστά δεν σε άφηναν στον τόπο, τα νεαρά πρόσωπα πίσω από τις αντισφυξιογόνες μάσκες και τις στολές, άλλα νεαρά πρόσωπα πίσω από μαντήλια και κουκούλες, το πτώμα του Γρηγορόπουλου πρωτοσέλιδο με τα μάτια ακόμα μισάνοιχτα, οι δηλώσεις επιφανών δικηγόρων, οι λαχανιασμένες φωνές των παιδιών στα μικρόφωνα του radiobubble που με τα κινητά στα χέρια έτρεχαν και ταυτόχρονα ενημέρωναν, την παραπληροφόρηση σε άλλα «επίσημα» μέσα, την κούραση και την αγωνία της διασταύρωσης και συγκέντρωσης πληροφοριών, την δημοσιογραφία των πολιτών, τις αφίσες των ελλήνων σχεδιαστών, την αγανάκτιση στα μέσα δικτύωσης από τα όσα απερίγραπτα τραγικά μοιραζόμασταν, τη φωτογραφία με το χέρι που κρατούσε έναν χαρτοφύλακα και έσταζε αίμα ή εκείνη με τους δύο ένστολους να σημαδεύουν παιδιά με όπλα… και τόσα άλλα, αμέτρητα. Όλοι μας θυμόμαστε και κάτι διαφορετικό, κανείς δεν βγήκε απ’ αυτόν τον Δεκέμβρη χωρίς μνήμες.

Θα γραφτούν πολλά, θα γίνουν αφιερώματα, οι απόντες εκείνου του Δεκέμβρη ξαφνικά θα θελήσουν να γίνουν πρωταγωνιστές κι εμείς θα γελάμε ειρωνικά γιατί θα ξέρουμε. Οι παρόντες όμως, οι πραγματικοί πρωταγωνιστές αυτών των ημερών, ας μη σιωπήσουν. Έτσι, για τη μνήμη.

Advertisements

13 Responses to “Μνήμες Δεκεμβριανές”


  1. Δεκέμβριος 4, 2009 στο 00:59

    Α βρε Μαρια καταπληκτικο κειμενο.
    Και για οσους ζησαμε εστω και τα μισα απο οσα γραφεις, συγκλονιστικο.

    Θα αφησω ενα σαρκαστικο σχολιακι για το τελος.
    Δεν περιμενα να φτασω στα 40 μου για να μαθω οτι το αραιωμενο Maalox κανει για αντιδοτο στα χημικα που ριχνουν οι μπατσοι.

    Εμεις ειχαμε μεινει στις μπαντανες και στα λεμονια…

    Την Κυριακη εκει, το οφειλουμε στα παιδια μας (πλεον…)

    🙂

  2. Δεκέμβριος 4, 2009 στο 10:01

    @Αντώνη, εκεί θα είμαστε! Όπως ήμασταν και πέρσυ 😉 Φιλιά και καλημέρα 🙂

  3. Δεκέμβριος 4, 2009 στο 11:37

    Και πάνω απ’όλα προσοχή. Σε εξουσιαστές και «αντιεξουσιαστές».
    Εκεί να είμαστε…

  4. Δεκέμβριος 4, 2009 στο 11:46

    @Kitso, έτσι 🙂 Καλημέρα και φιλιά!

  5. Δεκέμβριος 4, 2009 στο 17:12

    Έξω απ την πόρτα μας
    Γυρνάνε,
    έξω απ την πόρτα μας οι μπάτσοι τριγυρνάνε, μάς ζητάνε.
    Λυσσάνε·
    κρύψτα βιβλία αν τα βρουν, θα μάς τραβάνε.
    Χτυπάνε,
    κι απ το μισάνοιχτο παράθυρο κοιτάνε και ρωτάνε,
    που να ναι
    αυτή η παράξενη σκιά που κυνηγάνε…

    Χτυπάνε,
    η διαταγή είναι στο ψαχνό να μας χτυπάνε, κι όπως να ναι
    Βαράνε, για να ξορκίσουνε τον φόβο τους γελάνε.
    Πετάνε,
    τα χημικά που έχουνε λήξει μας κερνάνε, μας μεθάνε.
    Ρουφιάνε,
    μόνοι τους φτιάξαν τη σκιά που κυνηγάνε.

    …τώρα ο μπάτσος είναι γειτονάς μας και αριστούχος…

  6. Δεκέμβριος 4, 2009 στο 21:31

    Το θέμα είναι Μαρία αν πήγαμε μπροστά σαν χώρα μετά τον Δεκέμβρη…

    Δυστυχώς παρά την τεράστια κινητοποίηση του λαού να σταματήσει αυτή η κατηφόρα, λογής λογής λύκοι βρήκαν την αναμπουμπούλα που γουστάραν, άλλος για να τα κάνει λαμπογυαλό και άλλος για να πουλήσει τρόμο και να κάνει τον μικροαστό που νομίζει ότι είναι κάποιος και αποτελεί το 75 % του τόπου να ζητάει μπάτσους και στρατιωτες….

    Αυτά και άλλα πολλά ακόμα με θλίβουν στον Δεκέμβρη και από τα λίγα πράγματα πια στην πολιτική που μου δίνουν παρηγοριά είναι τα ποιήματα του Αναγνωστάκη…..
    Φιλιά και συγχαρητήρια για το κείμενο..

    Τις αναμνήσεις σου κανείς δεν μπορεί να τις κλέψει…
    Τις κέρδισες, νομίζω…

  7. Δεκέμβριος 5, 2009 στο 10:29

    @άπας, έτσι 🙂 καλημέρα

    @Στάθη, δυστυχώς θα συμφωνήσω. Α ναι, τις αναμνήσεις και τις μνήμες του Δεκέμβρη τις έχω κερδίσει όπως όλοι μας πιστεύω 🙂 Φιλιά και καλημέρα

  8. 8 manos
    Δεκέμβριος 5, 2009 στο 17:30

    Καλό το κειμενάκι. Αλλά αυτό το «…και ο φόβος του στρατιωτικού νόμου..» προσωπικά με προβλημάτισε… Τι εννοείς εδώ; Υπήρχε φόβος για την Δημοκρατία; Υπήρχε φόβος κατάλυσης του Συντάγματος και άρα ανάγκη υπεράσπισής του με τη χρήση βίας από το Λαό σύμφωνα με το άρθρο 120 το παλιό 114;

  9. Δεκέμβριος 5, 2009 στο 17:59

    @Μάνο, χαίρομαι που βρήκες το κειμενάκι μου καλό. Όσο γι’ αυτό που λες, δεν θα γινόταν χρήση βίας από τον Λαό αλλά από το κράτος. Μη μου πεις ότι δεν είχες ακούσει τίποτα περί εφαρμογής στρατιωτικού νόμου εκείνες τις μέρες… είχε βουήξει ο τόπος.

  10. 10 manos
    Δεκέμβριος 5, 2009 στο 19:36

    Ξεκινάω από την αφετηρία ότι «Κράτος» είναι η οργανωμένη πολιτική εξουσία ενός συνόλου ανθρώπων με κοινά χαρακτηριστικά, του Λαού δλδ, και που κατοικούν σε μια οριοθετημένη εδαφική έκταση, και άρα δεν μπορεί να αντιδιαστέλλεται με το.. «Λαό». Το κράτος είναι ουσιαστικά ο Λαός. Χρήση βίας θα έκανε, ΑΝ έκανε ο Λαός και τα εξουσιοδοτημένα για αυτό όργανά του, για να διαφυλαχθούν οι Θεσμοί.

    Αλλά είδαμε, ότι ακόμα και όταν χάθηκε ο έλεγχος, όταν το πλήθος που διαδήλωνε μετατράπηκε σε όχλο, το οποίο κινήθηκε απειλητικά εναντίον της Βουλής, -θα θυμάσαι- του Ναού της Δημοκρατίας, τα ένοπλα όργανα του κράτους -ευτυχώς- δεν έδρασαν, ενώ θα έλεγε κανείς είχαν κάθε δικαίωμα..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: