Αρχείο για Φεβρουαρίου 2010

26
Φεβ.
10

έσπασαν οι αλυσίδες…

… και σαν να αχνοφαίνεται και ο ήλιος… 🙂

23
Φεβ.
10

Bubble express in jazzy mood

Bubble Express και πάλι, αυτή τη φορά με όρεξη για κλασικές jazz φωνές, όπως Ella Fitzgerald, Frank Sinatra, Nina Simone και πολλές άλλες, καθώς και μία μικρή γεύση για το θέμα της επόμενης εκπομπής. Καλή ακρόαση!

Playlist:

1. Now you has jazz – Bing Crosby

2. That old devil called love – Billie Holiday

3. I got rythm – Count Basie

4. Night and day – Etta James

5. The good life – Shirley Horn

6. Why don’t you do right – Peggy Lee

7. My baby just cares for me – Nina Simone

8. Love for sale – Julie London

9. Let’s call the whole thing off – Ella Fitzgerald

10. A boat dat’s leaving soon for New York – Louis Armstrong

11. Let’s face the music and dance – Frank Sinatra

12. Daddy – Julie London

13. It had to be you – Ray Charles

14. What kind of fool am I – Sammy Davis Jr.

15. For sentimental reasons – Ella Fitzgerald

16. Mr. Kiss Kiss Bang Bang – Dione Warwick & Shirley Bassey

17. James Bond Theme – The Monty Norman orchestra

η εκπομπή εδώ

22
Φεβ.
10

Κουτάκια μικρών θησαυρών

Αυτή η διαδικασία μνήμης που συνδυάζει μυρωδιές, γεύσεις, ήχους, χρώματα και στιγμές, δημιουργώντας αναμνήσεις και βιώματα, είναι για μένα ίσως το πιο αξιοθαύμαστο μυστήριο πάνω στον άνθρωπο. Αυτός ο πολύπλοκος και ανεξήγητος μηχανισμός κατασκευής και αποθήκευσης αναμνήσεων που συνδυάζει όλες μα όλες τις αισθήσεις ανοίγοντας μικρά ή μεγάλα κουτάκια θησαυρών μέσα στο μυαλό μας, είναι πραγματικά ένα καθημερινό θαύμα.

Πιστεύω πολύ στις αναμνήσεις, ίσως επειδή έχω προικιστεί (βάλε ένα ερωτηματικό εδώ) με μια πολύ δυνατή μνήμη που δύσκολα ξεχνάει. Έχουν υπάρξει βέβαια στιγμές που θέλω να αποποιηθώ αυτή την ικανότητα και κάποιες λίγες φορές έχω ζητήσει η μνήμη μου να ήταν αδύναμη και να ξεχνούσα εύκολα, πάνω σε μια προσπάθεια λύτρωσης από τα κουτάκια που αντί να σε απελευθερώνουν σε παγιδεύουν, φέρνοντας στην επιφάνεια – με κάθε ευκαιρία – δύσκολες καταστάσεις και βιώματα.

Ναι, οι αναμνήσεις μας είναι αυτοί που είμαστε. Η ζωή μας ολόκληρη, όλα αυτά που μας κάνουν μοναδικούς. Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που θυμούνται, μου δίνουν ένα αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς ότι πραγματικά χαίρονται στιγμές της ζωής τους και δεν ζουν σαν φτερό στον άνεμο. Δεν μιλάω βέβαια για μνήμες ανούσιες όπως τι έφαγα την προηγούμενη μέρα ή τι χρώμα κάλτσες φορούσα το πρωί πριν φύγω από το σπίτι. Αυτές τις πληροφορίες μπορώ να της ξεχάσω την ίδια ακριβώς στιγμή της γέννησής τους με ιδιαίτερη ευκολία γιατί πολύ απλά, δεν κάνουν καμία απολύτως διαφορά στη ζωή μου. Μιλάω για τις άλλες τις μνήμες, τις ουσιαστικές, που σχηματίζουν τον μικρόκοσμό μας, τον εαυτό μας.

Μην ξεχνάτε, μη διαγράφετε μνήμες, μην αρνήστε αναμνήσεις… με λίγα λόγια, μην διαγράφετε τον εαυτό σας και τα γεγονότα ή τους ανθρώπους που διαμόρφωσαν αυτό που είστε σήμερα και αυτό που θα γίνετε στο μέλλον.  Κι αν κάποιες από αυτές είναι τόσο επίπονες για να τις ξεθάβετε από τα κουτάκια τους, αφήστε τες κάπου κλεισμένες μέσα σας, θα έρθει η στιγμή που θα μπορέσετε να ανατρέξετε και σ’ αυτές όταν ο χρόνος θα έχει απαλύνει τα αποτελέσματά τους. Ποτέ δεν ξέρεις…

17
Φεβ.
10

Κική Δημουλά: περί μυαλού και ελπίδος…

«Ξέρετε τι τέρας είναι το μυαλό; Το μυαλό μπορεί να δημιουργήσει, το μυαλό είναι ένας Θεός ο οποίος δημιουργεί τον κόσμο από την αρχή. Έναν άλλο κόσμο. Αναπληρώνει, αντικαθιστά, είναι φοβερό το τι κάνει ένα μυαλό και πώς παλεύει και τις στερήσεις και πώς διορθώνει σαν τον μεγαλύτερο αισθητικό της ασχήμιας και πώς τις παρακάμπτει. Είναι απίστευτο. Και πώς κρατάει αυτά τα αφηνιασμένα και σπασμένα ηνία της ελπίδας, γιατί ενώ η λογική λέει «δεν υπάρχει ελπίδα βρε αδελφέ». Ναι, αλλά ελπίζεις. Μα είναι τρελό. Ελπίζεις. Υπάρχει ελπίδα;»

Απάντηση: Υπάρχει ελπίδα…

16
Φεβ.
10

Just a song…

11
Φεβ.
10

αν δεν έρθει κι αυτή τη φορά ο Godot…