22
Φεβ.
10

Κουτάκια μικρών θησαυρών

Αυτή η διαδικασία μνήμης που συνδυάζει μυρωδιές, γεύσεις, ήχους, χρώματα και στιγμές, δημιουργώντας αναμνήσεις και βιώματα, είναι για μένα ίσως το πιο αξιοθαύμαστο μυστήριο πάνω στον άνθρωπο. Αυτός ο πολύπλοκος και ανεξήγητος μηχανισμός κατασκευής και αποθήκευσης αναμνήσεων που συνδυάζει όλες μα όλες τις αισθήσεις ανοίγοντας μικρά ή μεγάλα κουτάκια θησαυρών μέσα στο μυαλό μας, είναι πραγματικά ένα καθημερινό θαύμα.

Πιστεύω πολύ στις αναμνήσεις, ίσως επειδή έχω προικιστεί (βάλε ένα ερωτηματικό εδώ) με μια πολύ δυνατή μνήμη που δύσκολα ξεχνάει. Έχουν υπάρξει βέβαια στιγμές που θέλω να αποποιηθώ αυτή την ικανότητα και κάποιες λίγες φορές έχω ζητήσει η μνήμη μου να ήταν αδύναμη και να ξεχνούσα εύκολα, πάνω σε μια προσπάθεια λύτρωσης από τα κουτάκια που αντί να σε απελευθερώνουν σε παγιδεύουν, φέρνοντας στην επιφάνεια – με κάθε ευκαιρία – δύσκολες καταστάσεις και βιώματα.

Ναι, οι αναμνήσεις μας είναι αυτοί που είμαστε. Η ζωή μας ολόκληρη, όλα αυτά που μας κάνουν μοναδικούς. Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που θυμούνται, μου δίνουν ένα αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς ότι πραγματικά χαίρονται στιγμές της ζωής τους και δεν ζουν σαν φτερό στον άνεμο. Δεν μιλάω βέβαια για μνήμες ανούσιες όπως τι έφαγα την προηγούμενη μέρα ή τι χρώμα κάλτσες φορούσα το πρωί πριν φύγω από το σπίτι. Αυτές τις πληροφορίες μπορώ να της ξεχάσω την ίδια ακριβώς στιγμή της γέννησής τους με ιδιαίτερη ευκολία γιατί πολύ απλά, δεν κάνουν καμία απολύτως διαφορά στη ζωή μου. Μιλάω για τις άλλες τις μνήμες, τις ουσιαστικές, που σχηματίζουν τον μικρόκοσμό μας, τον εαυτό μας.

Μην ξεχνάτε, μη διαγράφετε μνήμες, μην αρνήστε αναμνήσεις… με λίγα λόγια, μην διαγράφετε τον εαυτό σας και τα γεγονότα ή τους ανθρώπους που διαμόρφωσαν αυτό που είστε σήμερα και αυτό που θα γίνετε στο μέλλον.  Κι αν κάποιες από αυτές είναι τόσο επίπονες για να τις ξεθάβετε από τα κουτάκια τους, αφήστε τες κάπου κλεισμένες μέσα σας, θα έρθει η στιγμή που θα μπορέσετε να ανατρέξετε και σ’ αυτές όταν ο χρόνος θα έχει απαλύνει τα αποτελέσματά τους. Ποτέ δεν ξέρεις…

Advertisements

11 Responses to “Κουτάκια μικρών θησαυρών”


  1. Φεβρουαρίου 22, 2010 στο 13:54

    πολύ όμορφο post..συμφωνώ μαζί σου..και βασικά πιστεύω πως όλες οι ουσιαστικές μνήμες που σε έχουν διαμορφώσει ποτέ δεν τις ξεχνάς, ακόμα και αν δεν εκφράζονται με λόγια κ ίσως δεν μπορείς να τις περιγράψεις στην ουσία είναι κάθε στιγμή μαζί σου γιατί είναι αυτό που είσαι..

  2. Φεβρουαρίου 22, 2010 στο 14:37

    @Christalenergy έτσι είναι 🙂

  3. Φεβρουαρίου 22, 2010 στο 14:43

    xaxaxa μα τα έχω πει κι εγώ περίπου με τον ίδιο τρόπο.. χωρίς κουτάκια όμως.. από φόβο μη ξεχάσω άρχισα να γράφω.. η φωτογραφία.. μου βγάζει μυροδιές και αισ΄θηματα χαλαρά.. :):)
    καλησπερούδιααααα :):)

  4. Φεβρουαρίου 22, 2010 στο 16:39

    Oταν είδα την φωτό, αναρωτήθηκα «ποιός παντρεύεται…» διαβάζοντας το κείμενο σκέφτηκα «και στους αδαμάντινους» και το εύχομαι!

    Εύχομαι πάντα νάχεις κουτάκια και να «ακουμπάς» σ’ αυτά ανα πάσα στιγμή, ευτυχίας ή δυσκολίας, για να γίνεται η ζωή καλύτερη!!!
    μούτς
    softex στο συρτάρι μου!

  5. Φεβρουαρίου 22, 2010 στο 16:44

    @Koulpa, χαχα, αλάνθαστη μέθοδος! 🙂 Φιλιά πολλά!

    @Ζουζούνα μου, όχι δεν παντρεύομαι, όσο για τους αδαμάντινους έεεεεεχουμε μέλλον (κάτσε πρώτα να πάρουμε μπρος…). Τα softex όμως τις ευχές θα τα πάρω και τα δύο 😉 Φιλιά πολλά!!!!!!

  6. Φεβρουαρίου 23, 2010 στο 14:29

    λατρεύω και εγώ τα κουτάκια…είναι μεταξύ των πολλών πραγμάτων που συλλέγω! 🙂

  7. Φεβρουαρίου 23, 2010 στο 14:46

    @Thalia, τι θα κάναμε χωρίς αυτά τα κουτάκια, ε; 🙂

  8. Φεβρουαρίου 23, 2010 στο 21:09

    αχ και να ‘ξερες ποσο μεσα εχεις πεσει στη φαση που ειμαι.
    αναμνησεις, αισθησεις επιπονες που δεν ξερω που να τις βαλω για να μη με πονανε.

    προσπαθω, ομως, να βρω μιαν ακρη.
    και μετα ειναι κ οι ανθρωποι. αυτους τί τους κάνεις?
    που τους αγαπας αλλα σε πληγωνει να τους βλεπεις?

    too complicated indeed! 🙂

  9. Φεβρουαρίου 23, 2010 στο 21:37

    @Der Doppelganger, το πιο βαρύ «φορτίο» είναι ο εαυτός μας και οι άνθρωποι που αγαπάμε. Υπομονή… σε καταλαβαίνω όσο δεν φαντάζεσαι!

  10. 10 Νικόλας
    Φεβρουαρίου 26, 2010 στο 15:32

    «Όταν είσαι μόνος οι σκέψεις σε πολιορκούν. Δεν μπορείς να ξεφύγεις. Αργά ή γρήγορα σε κυριεύουν και σε οδηγούν σχεδόν πάντα στο χτες. Άλλωστε είναι το ΄μονο που ξέρεις. Το μόνο που είναι εγγεγραμμένο. Τό ‘χεις ζήσει. Είτε όμορφο είτε άσχημο, αυτό είναι. Δεν αλλάζει, δεν επιφυλλάσει εκπλήξεις. Το μέλλον είναι πάντα άγνωστο. Και μ΄αυτό το άγνωστο αναμετράσαι καθημερινά. Δεν είναι μικρότερο μυστήριο απ’ τη γέννηση του κόσμου. Όλα έχουν σχέση με το χρόνο. Τον ανηλεή αυτό αντίπαλό σου και εξ’ ορισμού νικητή σου. Νικητή όχι μόνο στο τέλος του κύκλου αλλά και κατά τη διάρκειά του. Στα καλά περνάει σαν αστραπή. Δεν είναι παρά στιγμές. Γι΄αυτό τις λένε ευχάριστες ‘στιγμές’. Αντίθετα, στέκει βαρύς αν έχεις παραδοθεί στην πλήξη ή την αγωνία. Κολλά σαν τα πόδια σου σε όνειρο όταν προσπαθείς να τρέξεις.»

    Για την ωραία φωτογραφία των ‘κουτακίων’ του Mariage Freres.

  11. Μαρτίου 1, 2010 στο 12:31

    @Νικόλα, δεν φαντάζεσαι πόσο σ’ ευχαριστώ 🙂 Καλημέρα, καλό μήνα και καλή άνοιξη!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: