Αρχείο για Οκτώβριος 2010

29
Οκτ.
10

3rd Athens Biennale 2011

Τον Οκτώβρη του 2011, ο Walter Benjamin συναντά τον Μικρό Πρίγκιπα…

3rd Athens Biennale 2011
Curated by Nicolas Bourriaud & XYZ
October 22nd – December 11th 2011
The Factory – Athens School of Fine Arts

 

http://www.facebook.com/pages/Athens-Biennale/

http://www.athensbiennial.org/

 

 

Advertisements
06
Οκτ.
10

Η πορτοκαλί αίθουσα

«Γιατί με προσέχεις τόσο πολύ; Τι έχω;»

Τόσοι άνθρωποι στα πορτοκαλί καθίσματα της αίθουσας αναμονής και ο καθένας απ’ αυτούς και μια διαφορετική ιστορία. Άλλοι μόνοι τους, άλλοι με τους συντρόφους τους, άλλοι με τα παιδιά ή τους γονείς τους. Όλες οι ηλικίες εκεί μαζεμένες και όλοι, μα όλοι, με το χαμόγελο κι ας είναι και πονεμένο.

«Όλα θα πάνε καλά» λέει ο ένας στον άλλον για να τ’ ακούσουν και οι ίδιοι και να συνεχίσουν να ελπίζουν. Πώς αλλιώς; Ένας Θεός ξέρει τι φόβο νοιώθουν μέσα τους. Και τι να σκέφτονται για το «αύριο»… Προς το παρόν έχουν ένα πολύ σοβαρό «τώρα» ν’ αντιμετωπίσουν.

«Πρώτα ο Θεός να ‘μαστε καλά, του χρόνου το καλοκαίρι θα πάμε στο χωριό για ένα μήνα. Φέτος με τις επεμβάσεις δεν τα καταφέραμε» λέει μια κυρία δίπλα στον άντρα της που φοράει ένα καπέλο τζόκεϋ και τα φρύδια του είναι ανύπαρκτα. Αυτός είναι ο ασθενής, εκείνη η συνοδός. Κάποια στιγμή που σηκώνεται να φύγει, μιλάει ψιθυριστά στη διπλανή της. «Δεν του έχουμε πει τίποτα. Του το κρύβουμε κι ας κάνει χημειοθεραπεία. Κάθε φορά που τον βλέπω να παραπατάει τρέμει η ψυχή μου». Ο καθένας με τις δυνάμεις του, με τις επιλογές του.

Όλοι εκεί μέσα έχουν έναν δικό τους κώδικα επικοινωνίας. Έχουν απομυθοποιήσει σχεδόν τα πάντα. Έχουν όρεξη για ζωή κι ας πονάει το σώμα. «Έχει ο Θεός» όπως λένε.

Μια μακρόστενη μικρή αίθουσα με πορτοκαλί καθίσματα και μια ασορτί πορτοκαλί φάσα στον τοίχο. Από τη τζαμένια πόρτα μπαίνει ο ήλιος και κυλάει πάνω στον τοίχο, στο τραπεζάκι. Κάνει τον κύκλο του όπως οι δείκτες του ρολογιού, λίγο λίγο μεταφέρεται και ακουμπάει στα καθίσματα, το πάτωμα. Το φως της ελπίδας που αντανακλάται σε κάθε επιφάνεια ακόμα και στη μεσήλικη κυρία που έχει γείρει τόσο κουρασμένα πάνω στον ώμο του γιού της. Ένας ψέπνοος αναστεναγμός κι αυτό το ψιθυριστό «υπομονή μάνα» που βγαίνει από το μισόκλειστο στόμα του «λίγο ακόμα μας έμεινε».

‘Ετσι είναι. Από κάποια στιγμή και μετά το βάρος της ζωής πέφτει στους ώμους των παιδιών.

Πόσες ιστορίες θα έχει να διηγηθεί αυτή η μάνα και πόσες άλλες ο γιος της. Παιχνίδια, σκανταλιές, αγκαλιές, αστείες στιγμές. Εύχεσαι να έχουν μεγάλη παρακαταθήκη όμορφων στιγμών για να αντέξουν αυτές τις δυσκολίες που περνούν τώρα. Να μπορέσουν ν’ αντέξουν για το «μετά» που πάντα ελπίζουν να είναι το καλύτερο.

Τι πόλεμος να γίνεται άραγε μέσα της. Το σώμα της πεδίο μάχης, ποιος θα επικρατήσει. Παράπλευρες απώλειες, μαζί με τους κακούς εξαφανίζονται και κάποιοι από τους καλούς αφήνοντας ερείπια πίσω τους. Μάχη χαρακωμάτων. Όπως τα χωριά που κατακαίγονται και ερημώνουν μετά από κάθε επέλαση, έτσι κι εδώ, υπάρχουν δύο πιθανότητες: της αναγέννησης ή της αφάνισης. Αν ο βάρβαρος είναι ενελέητος ή όχι…

Είναι μια μάχη που πρέπει να δώσει ο καθένας μόνος του. Αυτός, το σώμα του και ο καρκίνος. Οι απ’ έξω απλά κρατούν απλά το χέρι  ή δίνουν τον ώμο τους όσο απεγνωσμένα κι αν θέλουν να κάνουν κάτι περισσότερο για τον άνθρωπό τους που παλεύει. Η ελπίδα όμως, απ’ αυτούς έρχεται. Η δύναμη στις στιγμές που η ψυχή λυγίζει μαζί με το σώμα. Εκείνη την ώρα λοιπόν ένα χαμόγελο, ένα τρυφερό άγγιγμα τους ξαναγυρίζουν πίσω στον κόσμο.

Ο καρκίνος, σαν τον έκπτωτο άγγελο. Ξεκίνησε καλός και κοίτα που κατέληξε. Ένα σώμα που αυτοκαταστρέφεται. «Δεχόμαστε βολές εκ των έσω, κύριοι». Πώς αλλιώς…