Αρχείο για Δεκέμβριος 2010

29
Δεκ.
10

μέρες προσφοράς

Αν έχετε να διαθέσετε 1 ευρώ κι αν φυσικά θέλετε, σήμερα και για 24 ώρες ισχύει η παρακάτω προσπάθεια:

 

«Η πιο ξεχωριστή μέρα! Για εμάς στο www.dealicious.gr η Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010 είναι η πιο ξεχωριστή μέρα γιατί θα έχουμε την καλύτερη προσφορά της χρονιάς!
Δεν είναι μόνο μια έκπτωση 90% σε κάποιο φανταστικό spa ή στο καλύτερο sushi της πόλης! Είναι πολλά περισσότερα!
Όπως είναι γνωστό, το www.dealicious.gr είναι μια διαδραστική ιστοσελίδα με καθημερινές προσφορές και μεγάλες εκπτώσεις, έως και 90%, σε διάφορα είδη και υπηρεσίες που δραστηριοποιείται στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Ωστόσο, το www.dealicious.gr είναι μια σελίδα διαφορετική από άλλες παρεμφερείς, καθώς επιθυμεί να εφαρμόσει στην πράξη το κοινωνικό της προφίλ και να εστιάσει πέρα από το προσωπικό της κέρδος, στο όφελος της ελληνικής κοινωνίας και συγκεκριμένα κάποιων ευπαθών ομάδων!
Με αφορμή τις γιορτές, θα θέλαμε να αφιερώσουμε την ιστοσελίδα μας για ένα ολόκληρο 24άωρο, και συγκεκριμένα την Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010, στην προσφορά κουπονιών αξίας από 1 euro που θα διατεθούν για την οικονομική υποστήριξη των κάτωθι μη κερδοσκοπικών συλλόγων:
Για την Αθήνα: Πανελλαδικός Σύνδεσμος Παραπληγικών και Κινητικά Αναπήρων (ΠΑΣΥΠΚΑ)
Για τη Θεσσαλονίκη: Σύνδεσμος Παραπληγικών Ελλάδος “Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ”.

Με την ευγενική χορηγία της Εμπορικής Τράπεζας (με την οποία συνεργαζόμαστε) η προμήθειά της για τις πιστωτικές κάρτες δε θα ισχύσει για εκείνη την ημέρα και για την εν λόγω «προσφορά», άρα θα διατεθεί ολόκληρο το ποσό στους ανωτέρω συλλόγους!»

28
Δεκ.
10

παράπονα αξίας 200.000 ευρώ (+ update)

Μια περίεργη υπόθεση δημοσιοποιήθηκε αυτές τις μέρες μέσα από το blog του Βασίλη Σωτηρόπουλου (aka e-lawyer) όταν εταιρία κινήθηκε νομικά εναντίον καταναλωτή – blogger. Εν αναμονή εξελίξεων…

Αντιγράφω από το blog του:

«Toν Ιανουάριο του 2011 εκδικάζεται στο Πρωτοδικείο Πειραιά η πρώτη αγωγή που ασκήθηκε εναντίον δυσαρεστημένου καταναλωτή, ο οποίος τόλμησε να δημοσιοποιήσει τα παράπονά του για το service ηλεκτρονικού υπολογιστή.
Ενώ ο καταναλωτής είχε δικαίωμα να στραφεί δικαστικά εναντίον της εταιρίας, προτίμησε την εξωδικαστική επίλυση της διαφοράς. Προσέφυγε στον “Συνήγορο του Καταναλωτή”, ζητώντας την διαμεσολαβητική παρέμβαση της Ανεξάρτητης Αρχής για την συμβιβαστική επίλυση του προβλήματος και δημοσιοποίησε την ταλαιπωρία που υπέστη στο ιστολόγιό του.
Η κίνηση αυτή όμως δεν εκτιμήθηκε θετικά από την εταιρία, η οποία αντί να συμβάλει στην προσπάθεια εξωδικαστικής επίλυσης, στράφηκε εναντίον του με αγωγή για προσβολή φήμης, επικεντρώνοντας στη διαδικτυακή διαμαρτυρία του καταναλωτή. Η αγωγή βασίζεται στις διατάξεις περί Τύπου και οι αξιώσεις ανέρχονται στο ποσό των 199.900 ευρώ (έντοκα).
Αξίζει να σημειωθεί ότι το Πρωτοδικείο Πειραιά ήταν το πρώτο Ελληνικό δικαστήριο που αναγνώρισε τεκμηριωμένα ότι οι διατάξεις περί Τύπου δεν εφαρμόζονται στα ιστολόγια, σε υπόθεση στην οποία υπερασπιστήκαμε blogger εναγόμενο από Νομάρχη (απόφαση 4980/2009)»


Για το ίδιο θέμα έχουν γραφτεί:

Ένα κείμενο αξίας 200.000 €

Δικαστική διαμάχη ανάμεσα σε blogger-καταναλωτή και Apple Reseller!

 

update: Η απάντηση της εταιρίας

24
Δεκ.
10

Καλά Χριστούγεννα

photo by planetails

Σήμερα, που λες, θα ετοιμαστώ και θα βγω έξω. Θα βαφτώ, θα χτενιστώ, θα ντυθώ καλά, θα φορέσω τα ψηλοτάκουνα μαύρα γοβάκια μου. Θα έχω μαζί την οικογένειά μου και στον ίδιο χώρο – τι τύχη – θα βρίσκονται κι άλλοι άνθρωποι που αγαπώ και με κάνουν να χαμογελώ. Θα πιούμε, θα ανταλλάξουμε ευχές, θα γελάσουμε. Θα υπάρχουν κι άλλοι κάπου εκεί έξω που θα βρίσκονται αλλού αλλά ταυτόχρονα και μέσα στο μυαλό μου. Το βράδυ, ό,τι ώρα γυρίσω, θα φορτώσω το mp3 μου με άπειρα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, αυτά που αρέσουν σε μένα, θα βάλω στην πρίζα τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια ν’ αναβοσβήνουν, θα πατήσω το play, θα κάνω ένα τελευταίο τσιγάρο στα σκοτεινά και θα αφήσω το μυαλό μου να πάει όπου θέλει αυτό. Στον ύπνο μου θα δω όνειρα χριστουγεννιάτικα, με λαμπιόνια φωτεινά και μουσικές πολύχρωμες να χοροπηδούν μπροστά μου. Θα έχω μαζί μου τους ανθρώπους που αγάπησα, αγαπώ και μου λείπουν και θα είμαι χαρούμενη.  Μπορεί να χορέψουμε και κάποιο βαλς, απ’ αυτά του Χατσατουριάν που λιγώνουν την ψυχή μου ή κάποια του Κίλαρ που με κάνουν να ερωτεύομαι. Αν κάποιος μου ζητήσει και τανγκό, δε θα πω όχι.

Και αύριο το πρωί, θα ξυπνήσω με τ’ ακουστικά μπερδεμένα στα σεντόνια, βουτηγμένη στα όνειρα και κάποια στιγμή θα σκεφτώ πως, ναι, είναι Χριστούγεννα και έχω καλούς λόγους για να είμαι ευτυχισμένη.

Καλά Χριστούγεννα και μη ντραπείτε να ψιθυρίσετε σε κάποιον «σ΄αγαπώ».

03
Δεκ.
10

Ζωή σε βίντεο

Χθες το βράδυ κάθησα να δω το ντοκιμαντέρ του Κούλογλου για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, όπως και πάρα πολλοί άλλοι. Είχαμε μαζευτεί στο τουίτερ και το βλέπαμε μαζί. Λοιπόν, σας πληροφορώ ότι δεν ήταν καθόλου εύκολο. Σοκαριστική διαπίστωση, όσοι το νοιώσατε θα καταλαβαίνετε αυτό που σας λέω. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι κάτι που έχω ζήσει θα ήταν τόσο δύσκολο να το παρακολουθήσω. Θα μου πείτε, καλά, 2 χρόνια πέρασαν, και πέρσι είχαν γίνει τόσα αφιερώματα… Δεν είναι το ίδιο και – ακόμα – δεν ξέρω να σας πω το «γιατί». Μια πρώτη άποψη είναι επειδή η δικαιοσύνη έκανε πια τη δουλειά της μετά από 2 χρόνια και ένας κύκλος έκλεισε. Η λύση του δράματος; Όχι, δε νομίζω.

Για το ίδιο το ντοκιμαντέρ δεν έχω να σας πω πολλά πράγματα. Δεν μπορώ καν να αποφασίσω αν μου άρεσε η δομή του ή όχι, αν ήταν περισσότερο συναισθηματικό απ’ ό,τι θα έπρεπε, αν έλειπαν πράγματα, αν μίλησαν οι σωστοί άνθρωποι. Κι αυτό γιατί δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική. Όχι με τον Κούλογλου συγκεκριμένα αλλά με τον κάθε Κούλογλου που χθες το βράδυ, 5 μέρες σχεδόν πριν τη 2η επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, μου πέταξε κυριολεκτικά στα μούτρα τις εικόνες που είχα δει με τα μάτια μου, εικόνες που με ξεπερνούσαν τότε και προφανώς ακόμα και τώρα. Γιατί όταν ξεκίνησαν οι διάφορες σκηνές να κυλούν στην οθόνη απέναντί μου, πάγωσα. Θύμωσα. Συγκινήθηκα. Ταράχτηκα. Και η καρδιά χτυπούσε σαν τρελή σαν να ήμουν πάλι εκεί, με τα δακρυγόνα να ποτίζουν ρούχα και δέρμα, τις διμοιρίες να εμφανίζονται σε κάθε γωνία, το πλήθος να φωνάζει και να τρέχει, τις συλλήψεις να διαδέχονται η μία την άλλη, η βία, τον φόβο που σου φύτρωνε μάτια ακόμα και στην πλάτη, τα ξενύχτια στο δίκτυο μπας και καταφέρουμε να βγάλουμε άκρη και μάθουμε την αλήθεια…

Πέρσι, 2 μέρες πριν την 1η επέτειο, είχα γράψει αυτό. Ε λοιπόν, αυτό ακριβώς ξανάζησα χθες το βράδυ και δεν το περίμενα. Μιλούσαμε με τα παιδιά και όλοι είχαμε κάτι να θυμηθούμε. Μικρές ή μεγάλες ιστορίες ξαφνικά ξεθάφτηκαν από τη μνήμη. Σχόλια πικρά, αληθινά, συγκίνηση, ίσως και μία πιο κριτική ματιά με την απόσταση των 2 χρόνων. Οι αποκαλύψεις του ντοκιμαντέρ δεν μας ήταν άγνωστες, τις γνωρίζαμε τη στιγμή που γίνονταν. Ο μικρός θαυμαστός κόσμος της δημοσιογραφίας των πολιτών και των ανεξάρτητων μέσων.

Τι να λέμε… δεν έχω αποφασίσει αν έκανα καλά που είδα το ντοκιμαντέρ. Ίσως ήταν πολύ νωρίς ακόμα. Αλλά από την άλλη, δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από την οθόνη που έπαιζε κομμάτια της ζωής μου.