03
Δεκ.
10

Ζωή σε βίντεο

Χθες το βράδυ κάθησα να δω το ντοκιμαντέρ του Κούλογλου για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, όπως και πάρα πολλοί άλλοι. Είχαμε μαζευτεί στο τουίτερ και το βλέπαμε μαζί. Λοιπόν, σας πληροφορώ ότι δεν ήταν καθόλου εύκολο. Σοκαριστική διαπίστωση, όσοι το νοιώσατε θα καταλαβαίνετε αυτό που σας λέω. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι κάτι που έχω ζήσει θα ήταν τόσο δύσκολο να το παρακολουθήσω. Θα μου πείτε, καλά, 2 χρόνια πέρασαν, και πέρσι είχαν γίνει τόσα αφιερώματα… Δεν είναι το ίδιο και – ακόμα – δεν ξέρω να σας πω το «γιατί». Μια πρώτη άποψη είναι επειδή η δικαιοσύνη έκανε πια τη δουλειά της μετά από 2 χρόνια και ένας κύκλος έκλεισε. Η λύση του δράματος; Όχι, δε νομίζω.

Για το ίδιο το ντοκιμαντέρ δεν έχω να σας πω πολλά πράγματα. Δεν μπορώ καν να αποφασίσω αν μου άρεσε η δομή του ή όχι, αν ήταν περισσότερο συναισθηματικό απ’ ό,τι θα έπρεπε, αν έλειπαν πράγματα, αν μίλησαν οι σωστοί άνθρωποι. Κι αυτό γιατί δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική. Όχι με τον Κούλογλου συγκεκριμένα αλλά με τον κάθε Κούλογλου που χθες το βράδυ, 5 μέρες σχεδόν πριν τη 2η επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, μου πέταξε κυριολεκτικά στα μούτρα τις εικόνες που είχα δει με τα μάτια μου, εικόνες που με ξεπερνούσαν τότε και προφανώς ακόμα και τώρα. Γιατί όταν ξεκίνησαν οι διάφορες σκηνές να κυλούν στην οθόνη απέναντί μου, πάγωσα. Θύμωσα. Συγκινήθηκα. Ταράχτηκα. Και η καρδιά χτυπούσε σαν τρελή σαν να ήμουν πάλι εκεί, με τα δακρυγόνα να ποτίζουν ρούχα και δέρμα, τις διμοιρίες να εμφανίζονται σε κάθε γωνία, το πλήθος να φωνάζει και να τρέχει, τις συλλήψεις να διαδέχονται η μία την άλλη, η βία, τον φόβο που σου φύτρωνε μάτια ακόμα και στην πλάτη, τα ξενύχτια στο δίκτυο μπας και καταφέρουμε να βγάλουμε άκρη και μάθουμε την αλήθεια…

Πέρσι, 2 μέρες πριν την 1η επέτειο, είχα γράψει αυτό. Ε λοιπόν, αυτό ακριβώς ξανάζησα χθες το βράδυ και δεν το περίμενα. Μιλούσαμε με τα παιδιά και όλοι είχαμε κάτι να θυμηθούμε. Μικρές ή μεγάλες ιστορίες ξαφνικά ξεθάφτηκαν από τη μνήμη. Σχόλια πικρά, αληθινά, συγκίνηση, ίσως και μία πιο κριτική ματιά με την απόσταση των 2 χρόνων. Οι αποκαλύψεις του ντοκιμαντέρ δεν μας ήταν άγνωστες, τις γνωρίζαμε τη στιγμή που γίνονταν. Ο μικρός θαυμαστός κόσμος της δημοσιογραφίας των πολιτών και των ανεξάρτητων μέσων.

Τι να λέμε… δεν έχω αποφασίσει αν έκανα καλά που είδα το ντοκιμαντέρ. Ίσως ήταν πολύ νωρίς ακόμα. Αλλά από την άλλη, δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από την οθόνη που έπαιζε κομμάτια της ζωής μου.

Advertisements

3 Responses to “Ζωή σε βίντεο”


  1. Δεκέμβριος 3, 2010 στο 14:22

    Ντοκυμαντέρ, δεν είδα και δεν θα δω, έχω άποψη αντίθετη απο την δική σου και πολλών άλλων, αλλα΄καλέιστε εσείς να ζήσετε σ’ αυτη την πατρίδα πιά. Εμείς παραδώσαμε!!!

  2. Δεκέμβριος 6, 2010 στο 10:50

    Ίσως ήταν νωρίς, όπως λες.
    Από την άλλη, δεν πρέπει να ξεχνάμε…

  3. Δεκέμβριος 18, 2010 στο 00:05

    @Zouzouna μου, μουτς!

    @Κήτσε, ποτέ να μην ξεχνάμε! Και τελικά δεν ήταν νωρίς, το σοκ της θύμησης κρατάει κάποια πράγματα ζωντανά. Μουτς και σε σένα.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: