Archive for the 'Απόψεις είναι αυτές…' Category

09
Μαρ.
11

44 μέρες

44 μέρες αγώνα
44 μέρες αγωνίας
44 μέρες παραπληροφόρησης
44 μέρες χολής
44 μέρες απόγνωσης
44 μέρες πείνας
44 μέρες πισώπλατες μαχαιριές
44 μέρες θάρρους
44 μέρες ελπίδας
44 μέρες οργής
44 μέρες λάσπης
44 μέρες αλληλεγγύης
44 μέρες συμπαράστασης
44 μέρες υπομονής
44 μέρες διαπραγματεύσεων
44 μέρες αξιοπρέπειας
44 μέρες μαρτυρίου
44 μέρες κινδύνου
44 μέρες περηφάνειας
44 μέρες ΟΛΕΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ

44 μέρες… 300 ζωές!

ΥΓ. Δε θέλω να πω τίποτ’ άλλο. Έχουν ειπωθεί τα πάντα, τόσο οι μέσες όσο και οι άκρες, τόσο τα λογικά όσο και τα παράλογα, και θα ειπωθούν κι άλλα, που δεν τα περιμένουμε. Δικός τους ο αγώνας, δική τους η νίκη, δική τους η κάθε απόφαση.

φωτογραφίες από την Υπατία μετά τη λήξη της απεργίας πείνας

Advertisements
09
Ιαν.
11

Greek Immigration & Asylum Policy 2011

4 Posters under Creative Commons License

03
Δεκ.
10

Ζωή σε βίντεο

Χθες το βράδυ κάθησα να δω το ντοκιμαντέρ του Κούλογλου για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, όπως και πάρα πολλοί άλλοι. Είχαμε μαζευτεί στο τουίτερ και το βλέπαμε μαζί. Λοιπόν, σας πληροφορώ ότι δεν ήταν καθόλου εύκολο. Σοκαριστική διαπίστωση, όσοι το νοιώσατε θα καταλαβαίνετε αυτό που σας λέω. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι κάτι που έχω ζήσει θα ήταν τόσο δύσκολο να το παρακολουθήσω. Θα μου πείτε, καλά, 2 χρόνια πέρασαν, και πέρσι είχαν γίνει τόσα αφιερώματα… Δεν είναι το ίδιο και – ακόμα – δεν ξέρω να σας πω το «γιατί». Μια πρώτη άποψη είναι επειδή η δικαιοσύνη έκανε πια τη δουλειά της μετά από 2 χρόνια και ένας κύκλος έκλεισε. Η λύση του δράματος; Όχι, δε νομίζω.

Για το ίδιο το ντοκιμαντέρ δεν έχω να σας πω πολλά πράγματα. Δεν μπορώ καν να αποφασίσω αν μου άρεσε η δομή του ή όχι, αν ήταν περισσότερο συναισθηματικό απ’ ό,τι θα έπρεπε, αν έλειπαν πράγματα, αν μίλησαν οι σωστοί άνθρωποι. Κι αυτό γιατί δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική. Όχι με τον Κούλογλου συγκεκριμένα αλλά με τον κάθε Κούλογλου που χθες το βράδυ, 5 μέρες σχεδόν πριν τη 2η επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, μου πέταξε κυριολεκτικά στα μούτρα τις εικόνες που είχα δει με τα μάτια μου, εικόνες που με ξεπερνούσαν τότε και προφανώς ακόμα και τώρα. Γιατί όταν ξεκίνησαν οι διάφορες σκηνές να κυλούν στην οθόνη απέναντί μου, πάγωσα. Θύμωσα. Συγκινήθηκα. Ταράχτηκα. Και η καρδιά χτυπούσε σαν τρελή σαν να ήμουν πάλι εκεί, με τα δακρυγόνα να ποτίζουν ρούχα και δέρμα, τις διμοιρίες να εμφανίζονται σε κάθε γωνία, το πλήθος να φωνάζει και να τρέχει, τις συλλήψεις να διαδέχονται η μία την άλλη, η βία, τον φόβο που σου φύτρωνε μάτια ακόμα και στην πλάτη, τα ξενύχτια στο δίκτυο μπας και καταφέρουμε να βγάλουμε άκρη και μάθουμε την αλήθεια…

Πέρσι, 2 μέρες πριν την 1η επέτειο, είχα γράψει αυτό. Ε λοιπόν, αυτό ακριβώς ξανάζησα χθες το βράδυ και δεν το περίμενα. Μιλούσαμε με τα παιδιά και όλοι είχαμε κάτι να θυμηθούμε. Μικρές ή μεγάλες ιστορίες ξαφνικά ξεθάφτηκαν από τη μνήμη. Σχόλια πικρά, αληθινά, συγκίνηση, ίσως και μία πιο κριτική ματιά με την απόσταση των 2 χρόνων. Οι αποκαλύψεις του ντοκιμαντέρ δεν μας ήταν άγνωστες, τις γνωρίζαμε τη στιγμή που γίνονταν. Ο μικρός θαυμαστός κόσμος της δημοσιογραφίας των πολιτών και των ανεξάρτητων μέσων.

Τι να λέμε… δεν έχω αποφασίσει αν έκανα καλά που είδα το ντοκιμαντέρ. Ίσως ήταν πολύ νωρίς ακόμα. Αλλά από την άλλη, δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από την οθόνη που έπαιζε κομμάτια της ζωής μου.

02
Ιον.
10

Jeux d’ eau

Τι νομίζεις… έτσι κάνεις και κυλάει. Ποια; Η ζωή βέβαια! Και η είναι όμορφη η ρουφιάνα… πολύ όμορφη. Είτε την παίρνεις στα σοβαρά, είτε όχι. Σιγά που τη νοιάζει. Παιχνίδι με σταγόνες νερού που προσπαθείς να τις κάνεις να σταματήσουν πάνω στην παλάμη σου. Μα γίνεται;… Κυλάει, και κυλάει όμορφα…

21
Μάι.
10

designers’ reaction

αντιγράφω από το blog του Nassos K.

Τις τελευταίες μέρες μίλησα με πολλούς συναδέλφους σχετικά με τα γεγονότα στην Ελλάδα. Η κοινή αίσθηση είναι ότι “κάτι πρέπει να κάνουμε”. Οι τρόποι είναι πολλοί και ο καθένας διαλέγει τα όπλα του.

Σαν σχεδιαστές έχουμε ένα μέσο που μπορεί να αποδειχτεί πιο ισχυρό και από το μεγαλύτερο πετροπόλεμο. Την αφίσα.

Το κάναμε το Δεκέμβρη του 2008. Ας το επαναλάβουμε.

Δείτε τις αφίσες που έχουν συγκεντρωθεί μέχρι σήμερα, εδώ.

17
Μάι.
10

Radiobubble’s new era

Εδώ και αρκετό καιρό, το Radiobubble ετοιμαζόταν  πυρετωδώς να μπει σε μια διαφορετική φάση της ζωής  του. Κατά καιρούς, όλοι εμείς που κάναμε εκπομπές και τις στέλναμε σε εσάς μέσα από τα διαγαλαξιακά κύματα της ραδιόφουσκας, σας προετοιμάζαμε με διάφορες σποντίτσες και υπονοούμενα γι’ αυτό το νέο «κάτι» που πλησίαζε όλο και περισσότερο.

Αυτό το «κάτι» λοιπόν, επιτέλους ήρθε. Ο νέος χώρος που φιλοξενεί πλέον τα «κεντρικά γραφεία» , το φουαγέ αλλά και το στούντιο του Radiobubble, άνοιξε στο νούμερο 146 της Ιπποκράτους. Από τις 9:00 το πρωί μέχρι τις 11:30 το βράδυ, σας περιμένουμε να γνωριστούμε, να συζητήσουμε, ν’ ανταλλάξουμε ιδέες, να πιούμε μαζί τον καφέ και το ποτό μας…

Στον ίδιο χώρο, στο πατάρι, βρίσκεται και το στούντιο του σταθμού. Έτσι λοιπόν θα μπορείτε να ακούτε αλλά και να βλέπετε ζωντανά όλους τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς να κάνουμε τις εκπομπές μας. Πιο live ακρόαση από αυτή υπάρχει;

Stay tuned για το ολοκαίνουριο πρόγραμμα του radiobubble. Οι μέρες ραδιοφώνου είναι και πάλι εδώ 😉

04
Μαρ.
10

Τα σχέδιά μου για τα χρόνια της ύφεσης…

Θα κάνω τη βεράντα μου μποστάνι. Θα φυτέψω τα λαχανικά μου να έχω τουλάχιστον κάτι να τρώω, κι ας τα χέζουν κάθε μέρα τα περιστέρια που μαζεύονται στο κάγκελο γιατί τα ταΐζει η γειτόνισσα και γλυκαίνονται. Θα διαλέξω τα πιο αστραφτερά μου cd να τα κρεμάσω από την τέντα και θα δέσω σακούλες από το σούπερ μάρκετ να μου θυμίζουν ότι κάποτε ψώνιζα και από εκεί. Ετσι τα περιστέρια θα πηγαίνουν στο μπαλκόνι της γειτόνισσας να της το χέζουν που δεν θα έχει και μποστάνι γιατί είναι μεγάλη γυναίκα και θα αφήσουν τις ντοματούλες μου ήσυχες.

Το κάπνισμα λέω να μην το κόψω γιατί έτσι όπως πάμε μόνο αυτή η απόλαυση θα μου έχει μείνει και δε λέει. Θα μάθω να φτιάχνω μόνη μου λικεράκια όπως οι βυσινόγκες που έφτιαχνε παλιά η γιαγιά και τις έβαζε στην ταράτσα να ψηθούν από τον ήλιο. Αν τα πράγματα πάνε καλά, μπορεί να ανοίξω και ον λάιν επιχείρηση να πουλάω μικρά μπουκαλάκια ποτού με την ετικέττα να γράφει «αγνό παρθένο προϊόν made in athens» και τη διανομή θα την κάνω με το ποδήλατο. Τουλάχιστον να βγάζω τον καπνό μου. Για τα χαρτάκια δεν με νοιάζει, θα τυλίγω τσιγάρα με εφημερίδες που θα παίρνω από τους γείτονες όταν θα τις έχουν διαβάσει. Όσο για φιλτράκια, ποιος τα χρειάζεται; Βαρύ το τσιγάρο να στανιάρουμε κιόλας.

Θα πουλήσω το αυτοκίνητο και θα πάω το ποδήλατο για επισκευή. Καινούργια ζαντολάστιχα, καινούργια φρένα, καινούργιο παγουρίνο για να μην διψάω στις μακρυνές διαδρομές και καινούργιο κουδούνι-κλάξον που θα ακούγεται σε απόσταση χιλιομέτρων. Έτσι θα γλιτώσω και τα λεφτά του γυμναστηρίου που έτσι κι αλλιώς δεν πηγαίνω και κορμάρα θα κάνω και τα λεφτά της βενζίνης θα γλιτώσω και θα τα επενδύω στην πράσινη ανάπτυξη της βεράντας μου.

Θα κόψω και το κινητό τηλέφωνο. Έτσι κι αλλιώς δεν θα έχω λεφτά να βγαίνω έξω, όλη μέρα στο ίντερνετ θα είμαι. Θα κάνω τα τηλεφωνήματά μου από εκεί, θα έχω και την καμερούλα μου να με βλέπει η γιαγιά να χαίρεται και να μην της λείπω.

Θα βάλω στο blog μου κουμπί «donate mikro analogo» και θα αρχίσω να σπαμάρω όλες τις επιχειρήσεις που με κατακλέβουν όλα αυτά τα χρόνια. Από φιλότιμο και μόνο, ίσως και με κάποιες απειλές, θα μου δίνουν το κατιτίς τους κάθε μήνα, να αγοράζω καινούργιους σπόρους για το μποστάνι μου.

Θα σταματήσω να βλέπω τηλεόραση για να κάνω οικονομία στο ρεύμα. Έτσι κι αλλιώς άχρηστη είναι. Θα βλέπω dvd στο λαπτοπ με δόσεις μέχρι να τελειώνει η μπαταρία του και να το ξαναφορτίζω για οικονομία. Μια ταινία 2 ωρών θα τη βλέπω μια ολόκληρη μέρα να περνάει και η ώρα μου, να έχει και σασπένς το πράγμα.

Θα γίνω αντικοινωνική. Θα πίνω καφέ μόνο με τις ονλάιν παρέες μου και όποιος έρχεται σπίτι να με δει θα πρέπει να φέρνει τον καφέ του και το γλυκό του και το ταπεράκι του γιατί δεν θα έχω περισσευούμενα να τον κεράσω κάτι. Ούτε καν ένα φοντανάκι. Μόνο το λικεράκι που θα φτιάχνω μόνη μου σερβιρισμένο σε μεγάλο ποτήρι κρασιού για να κάνουμε κεφάλι και να ξεχνάμε τα χάλια μας.

Θα μάθω να ράβω και να μεταποιώ τα ρούχα μου. Επίσης, θα μάθω και την τέχνη του τσαγκάρη να μπαλώνω τα τρύπια μου παπούτσια που κάποτε καμάρωνα γι’ αυτά. Τις κόκκινες γόβες δε, μάλλον θα πρέπει να τις πουλήσω στο ebay γιατί δε λέει να μαζεύεις τη ντομάτα φορώντας κόκκινες ψηλοτάκουνες γόβες. Θα παίρνω τα κομμένα λάστιχα από το συνεργείο πιο πάτω από το σπίτι και σκοινί που θα πλέκω μόνη μου από τα μαλλιά που θα μου πέφτουν από την αβιταμίνωση και θα φτιάχνω σαγιονάρες. Ίσως το κάνω κι αυτό επιχείρηση.

Και όταν με το καλό επανακάμψει η οικονομία μας και βρω λεφτά να ταξιδέψω, θα τους ρίξω μια μεγάλη μούτζα, θα πάρω το πρώτο αεροπλάνο χωρίς εισιτήριο επιστροφής και δεν θα ξαναγυρίσω ούτε για να τους φτύσω. Και επειδή είμαι καλή στη δουλειά μου και θα έχω γίνει και πολυμήχανος Οδυσσέας από τα χρόνια της στέρησης και θα βγάζω λεφτά εκεί που θα είμαι, θα με παρακαλάνε να επιστρέψω για να ενδυναμώσω το εργατικό δυναμικό της χώρας και τότε θα τους ρίξω ακόμα μεγαλύτερη μούτζα. Μετά θα μπορώ να πεθάνω ήσυχη και ευχαριστημένη, γιατί μέχρι να γίνουν όλα αυτά εγώ θα έχω φτάσει ένα βήμα πριν τον τάφο στα 90 μου…